Geschiedenis Podcasts

De magische spiegel van sjamaan Queen gebruikt in oude Japanse rituelen

De magische spiegel van sjamaan Queen gebruikt in oude Japanse rituelen

Een experiment dat eerder dit jaar werd uitgevoerd op een replica van een oude bronzen spiegel in het Nationaal Museum van Kyoto, onthulde dat het origineel mogelijk is gebruikt als een zogenaamde magische spiegel om beelden op te roepen van bergtovenaars en goddelijke beesten voor zonaanbiddende rituelen. In een magische spiegel reproduceren oneffenheden op het gepolijste oppervlak - te subtiel om met het blote oog te worden gedetecteerd - patronen op de achterkant wanneer licht van de voorkant weerkaatst.

De spiegel, bekend als de spiegel van Himiko, werd opgegraven uit de Higashinomiya-tombe in Aichi, Japan, en behoort tot de categorie "sankakubuchi shinjukyo" (driehoekige omrande godheid en beestenspiegel). Het wordt geassocieerd met Himiko, een sjamaankoningin die het koninkrijk Yamatai regeerde in de 3 rd eeuw na Christus, omdat op sommige van de spiegels die in het graf en op andere locaties zijn gevonden, het jaar 239 is gegraveerd, het jaar waarin een Chinese keizer volgens een Chinese kroniek 100 bronzen spiegels aan de afgezant van de koningin schonk. Spiegels waren destijds een gewaardeerd geschenk tussen leden van de rechtbank en werden vaak gebruikt als diplomatieke geschenken om politieke allianties te binden.

Vreemd genoeg wordt koningin Himiko niet genoemd in Japanse bronnen, maar is het een klassieke Chinese historische tekst geschreven in de late derde eeuw, 'Records of the Three Kingdoms', die het vroegste en meest complete beeld geeft van deze oude koningin. De 'Records of the Three Kingdoms' (samengesteld ca. 290 AD) wordt beschouwd als een van de meest betrouwbare van de Chinese dynastieke geschiedenissen, maar het verslag van deze uitwisseling laat de precieze locatie van Yamatai dubbelzinnig. Yamatai zou zo'n 30 andere landen van de Japanse eilanden hebben gecontroleerd, hoewel de werkelijke locatie nooit is bewezen.

Himiko, de sjamaankoningin.

Ryu Murakami, hoofd van het curatorium van het museum, zei dat de ontdekking waardevolle aanwijzingen zou kunnen opleveren bij het bestuderen van hoe bronzen spiegels werden gebruikt in het oude Japan. "Iemand heeft het fenomeen blijkbaar opgemerkt en heeft opzettelijk spiegels op deze manier gevormd", zei hij. "Ik geloof dat ze iets te maken hebben met zonaanbidding."

Murakami, een expert in historische materiaalkunde, gebruikte een 3D-printer om een ​​replica van een Sankakubuchi Shinjukyo-spiegel te maken van materialen die in de originelen werden gebruikt, zoals koper en tinpoeder. De achterkant is voorzien van een reliëfgravure van tovenaars en mythische wezens. Het experiment onthulde dat de spiegel inderdaad de afbeeldingen op de achterkant kon projecteren.

"De bevinding zou kunnen leiden tot heroverweging van de rol van spiegels in oude rituelen", zegt Shoji Morishita, universitair hoofddocent archeologie aan de faculteit voor culturele en historische studies van Otemae University. “Soms worden er tientallen spiegels gevonden van dezelfde grafheuvel. Theoretisch is het niet moeilijk voor te stellen dat ze in de rij stonden om een ​​aantal beelden te projecteren.”

Chinese archeologen hebben ook grote belangstelling getoond voor de Wei-spiegels. Hoewel ze stilistisch duidelijk verbonden zijn met andere Chinese spiegels, zijn er geen vergelijkbare exemplaren uit China teruggevonden. Dit heeft een prominente Chinese geleerde ertoe aangezet om te suggereren dat de Wei-spiegels werden gemaakt door Chinese ambachtslieden die hun thuisland waren ontvlucht voor asiel in Japan, en dus helemaal niet Himiko's spiegels konden zijn - een bewering waar de meeste Japanse archeologen het niet mee eens zijn.

Referenties

Spiegels voor de Japanse geschiedenis - door Walter Edwards

Himiko en het ongrijpbare opperhoofd van Yamatai in Japan - door J Edward Kidder, Jr.


Hoodoo (spiritualiteit)

Hoodoo is een reeks spirituele praktijken, tradities en overtuigingen gecreëerd door Afrikaanse slaven in Noord-Amerika die in het geheim werden gehouden door slavenhouders. [1] Hoodoo evolueerde van verschillende traditionele Afrikaanse religies en praktijken, en in het Amerikaanse Zuiden nam het verschillende elementen van inheemse botanische kennis op. [2] In de Gullah South Carolina staat Lowcountry Hoodoo ook bekend als 'Lowcountry Voodoo'. [3] [4] Na de Grote Migratie van Afro-Amerikanen, verspreidde Hoodoo zich door de Verenigde Staten. Beoefenaars van Hoodoo worden rootworkers genoemd, toveren man of toveren vrouw, en Hoodoo-dokters. Regionale synoniemen voor hoodoo zijn onder andere toveren of wortelwerk. [5]


Symbolen - Oude symbolen en symboliek - Een magische taal van liefde en kracht

Zelfs in de religieuze leer worden symbolen vaak voorgesteld als symbolen van verbondenheid en op een dieper niveau vertegenwoordigen ze vaak veel meer dan louter historische artefacten die men draagt ​​om zich met zijn geloof te identificeren. Keltische symbolen en betekenissen van oude Ierse en Noorse tekens, tekens en liefdessymbolen, hekserijsymbolen en symbolen van liefde zijn oude symbolen van magie en de dierenriem, vaak gebruikt als symbolen van kracht, macht en familie-eenheid.


Andere Japanse heksennamen en -woorden

In Japan is een Miko een heiligdommeisje of sjamaan. Terwijl moderne heiligdommaagden in een meer seculier licht worden gezien, voerden ze ooit bezetenheid door geesten uit en communiceerden ze met het goddelijke.

Er zijn veel woorden geassocieerd met heiligdommeisjes, en veel van hen zouden geschikt zijn voor Japanse heksennamen.

  • Ichiko (vertaald: vrouwelijk medium of waarzegger)
  • Reibai (vertaald: geest tussenpersoon, medium)
  • Itako (blinde spirituele mediums die communiceren met Shinto-geesten)
  • Okamin (mogelijke vertaling: echtgenote of minnares van God)
  • Moriko (mogelijke vertaling: beschermer)
  • Nono (Shinshu Kuni miko's die bellen schudden, aanroepingen reciteerden en spraken met de stemmen van geesten)
  • Zatokata (vertaald: Zato = priester, Kata = echtgenote, ze waren vroeger echtgenotes van priesters. Zatokata trad op na begrafenissen en communiceerde met de doden)

Inhoud

Net als zijn tegenhanger witte magie, kan de oorsprong van zwarte magie worden herleid tot de primitieve, rituele aanbidding van geesten zoals uiteengezet in het boek van Robert M. Place uit 2009: Magie en Alchemie. [3] In tegenstelling tot witte magie, waarin Place parallellen ziet met primitieve sjamanistische pogingen om in contact te komen met spirituele wezens, waren de rituelen die zich ontwikkelden tot moderne zwarte magie ontworpen om diezelfde geesten op te roepen om gunstige resultaten voor de beoefenaar te produceren. Place biedt ook een brede moderne definitie van zowel zwarte als witte magie, in plaats daarvan geeft ze er de voorkeur aan om ze "hoge magie" (wit) en "lage magie" (zwart) te noemen, voornamelijk gebaseerd op de bedoelingen van de beoefenaar die ze gebruikt. Hij erkent echter dat deze bredere definitie (van "hoog" en "laag") aan vooroordelen lijdt omdat goedbedoelde volksmagie als "laag" kan worden beschouwd, terwijl ceremoniële magie met dure of exclusieve componenten door sommigen kan worden beschouwd als "hoge magie", ongeacht de bedoeling. [3] [4]

Tijdens de Renaissance werden veel magische praktijken en rituelen als slecht of niet-religieus beschouwd en bij uitbreiding als zwarte magie in de brede zin. Hekserij en niet-reguliere esoterische studie waren verboden en het doelwit van de inquisitie. [5] Als gevolg hiervan ontwikkelde natuurlijke magie zich als een manier voor denkers en intellectuelen, zoals Marsilio Ficino, abt Johannes Trithemius en Heinrich Cornelius Agrippa, om esoterische en rituele studie te bevorderen (hoewel nog vaak in het geheim) zonder noemenswaardige vervolging. [5]

Terwijl 'natuurlijke magie' populair werd onder de opgeleide en hogere klassen van de 16e en 17e eeuw, bleven rituele magie en volksmagie onderhevig aan vervolging. 20e-eeuwse auteur Montague Summers verwerpt over het algemeen de definities van "witte" en "zwarte" magie als "tegenstrijdig", hoewel hij de mate benadrukt waarin magie in het algemeen, ongeacht de bedoeling, als "zwart" werd beschouwd en William Perkins postuum 1608-instructies aanhaalt wat dat betreft: [6]

Alle heksen "veroordeeld door de Magistraat" moeten worden geëxecuteerd. Hij laat geen uitzondering toe en onder deze veroordeling vallen "alle waarzeggers, bezweerders, jongleurs, alle tovenaars, gewoonlijk wijze mannen of wijze vrouwen genoemd". Al die beweerde "goede heksen die geen kwaad maar goed doen, die niet bederven en vernietigen, maar redden en bevrijden" zouden onder de extreme zin moeten vallen.

In het bijzonder was de term echter het meest gereserveerd voor degenen die beschuldigd werden van het oproepen van demonen en andere boze geesten, degenen die hun buren beheksten of vervloekten, degenen die magie gebruikten om gewassen te vernietigen, en degenen die in staat waren hun aardse lichaam te verlaten en grote afstanden af ​​te leggen in de geest. (waarop de Malleus Maleficarum "wijdt één lang en belangrijk hoofdstuk"), meestal om zich bezig te houden met duivelaanbidding. Summers benadrukt ook de etymologische ontwikkeling van de term nigromancer, algemeen gebruikt van 1200 tot ongeveer 1500, (Latijn: Niger, zwart Grieks: μαντεία , waarzeggerij), in grote lijnen "een bedreven in de zwarte kunsten". [6]

In een moderne context is de grens tussen witte magie en zwarte magie iets duidelijker en de meeste moderne definities richten zich meer op intentie dan op praktijk. [3] Er is ook een mate waarin veel moderne Wicca- en hekserijbeoefenaars hebben geprobeerd afstand te nemen van degenen die van plan zijn zwarte magie te beoefenen. Degenen die kwaad of kwaad willen doen, worden minder snel geaccepteerd in de reguliere Wicca-kringen of covens in een tijdperk waarin welwillende magie steeds meer wordt geassocieerd met new-age-overtuigingen en -praktijken en zelfhulpspiritualiteit. [7]

Zwart sjamanisme is een soort sjamanisme dat wordt beoefend in Mongolië en Siberië. Het is specifiek gekant tegen het gele sjamanisme, waarin rituelen en tradities uit het boeddhisme zijn verwerkt. [8] [9] Zwarte sjamanen worden meestal gezien als werkend met boze geesten, terwijl blanke sjamanen met geesten uit de bovenwereld. [10]

In sommige gebieden zijn er vermeende kwaadaardige tovenaars die zich voordoen als echte sjamanen en die toeristen verleiden om ayahuasca te drinken in hun aanwezigheid. Sjamanen geloven dat een van de doelen hiervoor is om iemands energie en/of macht te stelen, waarvan ze denken dat iedereen een beperkte voorraad heeft. [11]

De invloed van de populaire cultuur heeft het mogelijk gemaakt om andere praktijken onder de brede vlag van zwarte magie te betrekken, waaronder het concept van satanisme. Hoewel het aanroepen van demonen of geesten een geaccepteerd onderdeel van zwarte magie is, onderscheidt deze praktijk zich van de aanbidding of vergoddelijking van dergelijke spirituele wezens. [7] De twee worden meestal gecombineerd in middeleeuwse opvattingen over hekserij.

Die lijnen worden echter nog steeds vervaagd door de opname van geestrituelen van overigens blanke magiërs in compilaties van werk dat verband houdt met satanisme. John Dee's zestiende-eeuwse rituelen waren bijvoorbeeld opgenomen in Anton LaVey's De Satanische Bijbel (1969) en daarom zijn sommige van zijn praktijken, die anders als witte magie werden beschouwd, sindsdien in verband gebracht met zwarte magie. Dee's rituelen zelf waren ontworpen om contact te maken met geesten in het algemeen en engelen in het bijzonder, wat hij beweerde te hebben kunnen doen met de hulp van collega Edward Kelley. LaVey's Bijbel, is echter een "complete tegenspraak" van Dee's bedoelingen, maar biedt dezelfde rituelen als een middel om contact te maken met boze geesten en demonen. [12] LaVey's Church of Satan (met LaVey's Bijbel in het midden), "ontkent officieel de werkzaamheid van occulte rituelen", maar "bevestigt de subjectieve, psychologische waarde van rituele praktijk", waarbij een duidelijk onderscheid wordt gemaakt tussen. [12] LaVey zelf was specifieker:

Witte magie wordt zogenaamd alleen gebruikt voor goede of onzelfzuchtige doeleinden, en zwarte magie, zo wordt ons verteld, wordt alleen gebruikt voor egoïstische of 'slechte' redenen. Satanisme trekt zo'n scheidslijn niet. Magie is magie, of het nu wordt gebruikt om te helpen of te belemmeren. De satanist, die de tovenaar is, zou het vermogen moeten hebben om te beslissen wat rechtvaardig is, en dan de krachten van magie toe te passen om zijn doelen te bereiken.

Satanisme is geen religie met wit licht, het is een religie van het vlees, het alledaagse, het vleselijke - die allemaal worden geregeerd door Satan, de personificatie van het Linkerhandpad.

Het laatste citaat lijkt echter gericht te zijn op de groeiende tendensen van Wicca en neo-heidendom in die tijd. [12]

Voodoo is in verband gebracht met moderne zwarte magie, samengebracht in populaire cultuur en fictie. Hoewel beheksen of vloeken geaccepteerde praktijken van zwarte magie zijn, heeft Voodoo zijn eigen geschiedenis en tradities die weinig te maken hebben met de tradities van moderne hekserij die zich ontwikkelden met Europese beoefenaars zoals Gerald Gardner en Aleister Crowley. [7] [13] [14]

De voodoo-traditie maakt zijn eigen onderscheid tussen zwarte en witte magie, met tovenaars zoals de Bokor die bekend staan ​​om het gebruik van magie en rituelen van beide. Maar hun voorliefde voor magie geassocieerd met vloeken, vergiften en zombies betekent dat zij, en Voodoo in het algemeen, regelmatig worden geassocieerd met zwarte magie in het bijzonder. [15]

De verbanden en interactie tussen zwarte magie en religie zijn talrijk en gevarieerd. Naast de banden van zwarte magie met het georganiseerde satanisme of de historische vervolging door het christendom en zijn inquisities, zijn er banden tussen religieuze en zwarte magie rituelen. De zwarte mis is bijvoorbeeld een heiligschennende parodie op de katholieke mis. Evenzo is een heilige, hoewel in de eerste plaats een praktijk van witte magie, een Wicca-ritueel analoog aan een doop of doop van een kind. [16] [17] In de islam bevat de koran soera's die worden gereciteerd om te beschermen tegen zwarte magie.

De zeventiende-eeuwse priester Étienne Guibourg zou een reeks zwarte massarituelen hebben uitgevoerd met de vermeende heks Catherine Monvoisin voor Madame de Montespan. [18]

Montague Zomers
Hekserij en zwarte magie

Tijdens zijn studieperiode gaf A.E. Waite een uitgebreid verslag van praktijken, rituelen en tradities van zwarte magie in Het boek van zwarte magie en ceremoniële magie. [19] Andere beoefenaars hebben deze ideeën uitgebreid en hun eigen uitgebreide lijsten met rituelen en concepten aangeboden. Zwarte magie praktijken en rituelen zijn onder meer:

    spreuken - de theorie dat het kennen van de ware naam van een persoon controle over die persoon mogelijk maakt, waardoor dit om dezelfde reden verkeerd is. Dit kan ook gebruikt worden als verbinding met de ander, of om diegene te bevrijden van de dwang van een ander, het zit dus in het grijze gebied. rituelen - vanuit een taoïstisch perspectief is het leven eindig, en willen leven buiten je natuurlijke spanwijdte past niet bij de stroom van de natuur. Verder is er een groot probleem met onsterfelijkheid. Vanwege de noodzaak om de resultaten te testen, moeten de proefpersonen worden gedood. Zelfs een spreuk om het leven te verlengen is misschien niet helemaal goed, vooral als het levensenergie van een ander onttrekt om de spreuk te ondersteunen. [20] – voor gebruiksdoeleinden wordt dit niet gedefinieerd als algemene zwarte magie, maar als elke magie die te maken heeft met de dood zelf, hetzij door waarzeggerij van ingewanden, hetzij door het doen opstaan ​​van het dode lichaam, in tegenstelling tot opstanding of reanimatie . [21] en hexen - een vloek kan zo simpel zijn als wensen dat iemand iets ergs zou overkomen, of zo ingewikkeld als het uitvoeren van een complex ritueel om ervoor te zorgen dat iemand sterft. [22]

Begrippen die verband houden met zwarte magie of die, zelfs onnauwkeurig, worden beschreven als zwarte magie, komen regelmatig voor in boeken, films en andere populaire cultuur. Voorbeelden zijn:


6 St. Cyprianus


De legende zegt dat St. Cyprianus een tovenaar van Antiochië was in verbond met de duivel. Op verzoek van een verliefde jongeman toverde hij een demon om het meisje Justina op te winden, zodat de jongeling haar kon verleiden. Justina herkende de aanval op haar heiligheid en versloeg de demon door het kruisteken te maken.

Zijn magie gedwarsboomd, Cyprianus riep de duivel zelf op om het meisje te verleiden, maar hij werd op dezelfde manier verslagen. Met een afkeer van het feit dat Satan door slechts een meisje kon worden geslagen, wierp Cyprianus zijn tovenarij af en bekeerde zich tot het christendom. Na verloop van tijd werd hij de bisschop van Antiochië en stierf hij de marteldood voor zijn geloof.

Het paar Cyprianus en Justina werden heilig verklaard en kregen hun eigen feestdag in de katholieke kalender. Historische gegevens laten echter zien dat er geen bisschop van Antiochië genaamd Cyprianus is, en moderne religieuze geleerden geloven nu dat hun bestaan ​​verdacht is.

In 1969 werd hun feestdag geschrapt van de kalender van de rooms-katholieke kerk. Sommige traditionalisten, waaronder een klooster dat aan het paar is gewijd, vieren ze nog steeds.


Hallo. Ik ben Heks Christina, welkom in mijn gratis Magische Bibliotheek!

Hallo. Ik ben Christina en ik ben een heks. Ik besteed tijd aan het overdenken van de maan en het beoefenen van kaarsenmagie, voornamelijk voor genezing. Hiervoor schrijf ik waar ik op hoop op een kaars bespat met verschillende geuroliën en geef ik mijn wensen door aan de kaars terwijl deze brandt. Al mijn vrienden weten dat ik een heks ben, maar ik heb het mijn collega's op het werk niet verteld - het zou gemakkelijk zijn om gepest te worden. Ik heb een reguliere baan en kleed me niet als een heks op het werk. Ik ben ook een normaal mens.

Ik besteed veel tijd aan het lezen van literatuur. Op dit moment lees ik boek Grimoires: A History of Magic Books van Owen Davies, dat gaat over een reeks onderwerpen, van de geschiedenis van Joodse tradities tot de vernietiging van oude magische boeken door de christelijke kerk. Ik ben een van de bezoekers van mijn site zeer dankbaar, die dit boek op internet heeft gevonden en mij via e-mail heeft toegestuurd. Ik ben ook alle andere mensen erg dankbaar die me interessante boeken over magie hebben gestuurd om aan mijn verzameling toe te voegen!

Delen geeft ons macht over ons eigen leven. Niemand kan iets beheersen als het voor iedereen vrij beschikbaar is. Delen is een fundamentele menselijke impuls die mensen samenbindt. Wanneer we kennis, vaardigheden, ervaring en wijsheid delen, kost het ons niets anders dan onze tijd en maakt het ons vaak rijker dan we waren.

Ik ben ook mijn eigen site darkbooks.org begonnen, waarvan ik besloot mijn meest favoriete boeken over magie en occultisme met andere mensen te delen. Mijn persoonlijke boekencollectie bevat enkele duizenden boeken, 2100+ van hen bevinden zich op deze site (ik voeg voortdurend nieuwe toe). Dit zijn de beste boeken over magie en esoterie die ik heb en lees. Ze zijn allemaal in pdf-formaat. Let op, op mijn site kun je alleen op CD OPENBARE DOMEIN-versies van boeken downloaden en bestellen, hoewel in mijn thuiscollectie auteursrechtelijk beschermde boeken zijn. Maar voor een site vond ik voor elk auteursrechtelijk beschermd boek de PUBLIC DOMAIN-versie, als het mogelijk was. Als ik de PUBLIC DOMAIN-versie niet heb gevonden, bevat de site helaas alleen een beschrijving van het boek. Ik zou iedereen die me helpt om versies van boeken in het OPENBARE DOMEIN te vinden erg dankbaar zijn voor die boeken die ik niet kon vinden, of voor goede boeken over magie, die ik niet heb. Alle boeken zijn gratis te downloaden, als u ze op cd wilt hebben kunt u tegen een kleine vergoeding de hele collectie boeken op cd bestellen. Deze site is een non-profit onderneming. Opbrengsten uit CD worden alleen gebruikt om de kosten te dekken.

Daarnaast heeft mijn site veel video's en artikelen over hekserij, zwarte magie, occultisme, voodoo-magie, esoterica, heidendom. Ik hoop dat het nuttig zal zijn voor iedereen die geïnteresseerd is in magie en hekserij, en meer over hen wil weten, beginners en professionele tovenaars en heksen. Lees artikelen, download magische boeken, bekijk video's, leer de geheimen van magie kennen en onthoud, houd een open geest, alleen omdat iets nog niet aan je is onthuld, wil nog niet zeggen dat je wensen en dromen niet zomaar weg zijn. Je overtuigingen en doorzettingsvermogen zijn de sleutel tot je levenssuccessen - ik ben erg optimistisch dat het je kan helpen al je doelen te bereiken en al je obstakels te overwinnen.

Als je problemen hebt met het downloaden van boeken, of als je op zoek bent naar een boek dat niet op de site staat (maar misschien wel in mijn thuisbibliotheek staat), stuur me dan een e-mail naar en ik zal proberen te helpen, ik kan het boek per e-mail verzenden

Veel succes en ik hoop dat je geniet van mijn site! Positieve feedback van de community wordt altijd gewaardeerd!


Magische Spiegels

Weet je nog toen je een kind was en je erachter kwam dat je zonlicht naar mensen kon reflecteren met de handspiegel van je moeder? Een "magische spiegel" werkt volgens het principe dat alles wat erin wordt weerspiegeld - inclusief vijandige bedoelingen - wordt teruggestuurd naar de afzender. Dit is vooral effectief als je de identiteit kent van de persoon die slechte mojo jouw kant op stuurt.

Er zijn verschillende methoden om een ​​magische spiegel te maken. De eerste en eenvoudigste is om een ​​enkele spiegel te gebruiken. Wijd eerst de spiegel in zoals je elk ander magisch gereedschap zou doen. Plaats de spiegel staand in een kom met zwart zout, dat in veel hoodoo-tradities wordt gebruikt om bescherming te bieden en negativiteit af te weren.

In de kom, met het gezicht naar de spiegel, plaats je iets dat je doelwit vertegenwoordigt - de persoon die je vervloekt. Dit kan een foto zijn, een visitekaartje, een kleine pop, een item dat ze bezitten, of zelfs hun naam op een stuk papier. Dit zal de negatieve energie van die persoon naar hen terugkaatsen.

DeAwnah is een beoefenaar van traditionele volksmagie in Noord-Georgië, en zegt: "Ik gebruik veel spiegels. Het is handig om vloeken en vloeken te verbreken, vooral als ik niet precies weet wie de bron is. Het kaatst alles terug naar de persoon die het oorspronkelijk heeft uitgebracht."

Een vergelijkbare techniek is het maken van een spiegeldoos. Het werkt volgens hetzelfde principe als de enkele spiegel, alleen gebruik je meerdere spiegels om de binnenkant van een doos te bekleden en ze op hun plaats te lijmen zodat ze niet verschuiven. Zodra je dit hebt gedaan, plaats je een magische link naar de persoon in de doos en sluit je de doos. Je kunt zwart zout gebruiken als je wat meer magische oomph wilt toevoegen.

In sommige volksmagietradities wordt de spiegeldoos gemaakt met behulp van scherven van een spiegel die je met een hamer hebt ingeslagen terwijl je de naam van de persoon chant. Dit is een geweldige methode om te gebruiken - en iets kapot slaan met een hamer is behoorlijk therapeutisch - maar pas op dat je jezelf niet snijdt. Draag een veiligheidsbril als u voor deze aanpak kiest.


Inhoud

De voorwaarde Vodou "omvat een verscheidenheid van Afrikaanse-afgeleide religieuze tradities en praktijken van Haïti". [10] Het is West-Afrikaans van vorm, maar met aanzienlijke rooms-katholieke leningen. [11] Door deze verschillende tradities te combineren is het vaak beschreven als syncretisch, [12] terwijl de godsdienstgeleerde Leslie G. Desmangles het een "symbiose" noemde. [13] De Haïtiaans-creoolse term Vodou is afgeleid van het West-Afrikaanse koninkrijk Dahomey, waar de term Vôdoun betekende een geest of godheid. [14] In Haïti, Vodou kwam om te verwijzen naar een kleine subset van rituelen, [15] meestal een specifieke stijl van dans en drummen, in plaats van een breder religieus systeem. [16]

Vodou is de meest gebruikte term voor de religie onder geleerden en in de officiële Haïtiaans-creoolse spelling, [17] hoewel sommige geleerden de spelling verkiezen Vodoun of Vodun, [18] en in het Frans de spelling vaudou [19] of de vaudoux worden ook gebruikt. [20] De spelling Voodoo, eens gebruikelijk, wordt nu over het algemeen vermeden door beoefenaars en geleerden wanneer ze verwijzen naar de Haïtiaanse religie. [21] Dit is zowel om verwarring te voorkomen met Louisiana Voodoo, een verwante maar verschillende reeks religieuze praktijken, [22] en om de traditie te onderscheiden van de zeer negatieve en (in sommige opvattingen) aanstootgevende connotaties die de term "Voodoo" heeft in Westerse populaire cultuur. [23] Veel beoefenaars gebruiken in plaats daarvan de term Gin om het bredere kader van hun overtuigingen te beschrijven, verwijst deze term in het bijzonder naar een morele filosofie en ethische code met betrekking tot hoe te leven en de geesten te dienen. [16]

Vodou is een religie [24] en meer specifiek een "traditionele religie", [25] en een Afro-Haïtiaanse religie. [26] Het is beschreven als de "volksreligie van Haïti", [27] en de "nationale religie" van Haïti. [28] Veel Haïtianen zijn van mening dat Haïtiaan zijn betekent Vodou beoefenen. [29] Vodou is een van de meest complexe van de Afro-Amerikaanse tradities [30] de geleerde Ina J. Fandrich heeft het een "neo-Afrikaanse religie" genoemd. [31] De antropoloog Paul Christopher Johnson karakteriseerde Haïtiaanse Vodou, Cubaanse Santería en Braziliaanse Candomblé als "zusterreligies" vanwege hun gedeelde oorsprong in de traditionele geloofssystemen van Yoruba. [32]

Beoefenaars zijn genoemd Vodouisanten. [19] Veel van de beoefenaars van de religie zullen zichzelf niet beschrijven als een aanhanger van een afzonderlijke religie, maar zullen eerder beschrijven hoe ze sèvi lwa ("serveer de lwa"). [33] Beoefenaars worden ook wel aangeduid als: bedienden ("toegewijden"). [34] In de Haïtiaanse samenleving worden religies zelden als volledig autonoom van elkaar beschouwd, en mensen beschouwen het niet als een probleem om zowel een Vodou-ceremonie als een rooms-katholieke mis bij te wonen. [35] Veel Haïtianen beoefenen zowel vodou als rooms-katholicisme, [36] vodouïsten beschouwen zichzelf gewoonlijk als katholiek [37] de vodou-priester en schilder Andre Pierre verklaarde dat "om een ​​goede beoefenaar van vodou te zijn, men eerst een goede katholiek moet zijn ." [38] Deze betrokkenheid bij verschillende religieuze praktijken kan ook elders in de Haïtiaanse samenleving worden gezien, waarbij sommige leden van de Mormoonse gemeenschap van het land ook doorgaan met Vodou-praktijken. [39] Vodou is een syncretische religie genoemd. [40] Het heeft geen canon, geloof of enige leider. [41]

Vodou heeft geen centraal institutioneel gezag [42] en dus ook geen orthodoxie. [43] Het heeft geen centrale liturgie, [44] noch een formeel credo. [45] Het vertoont variatie op zowel regionaal als lokaal niveau [46] — inclusief variatie tussen Haïti en de Haïtiaanse diaspora [16] — evenals variatie tussen verschillende gemeenten. [47] Vooral in landelijke gebieden kan een gemeente bestaan ​​uit een uitgebreide familie, vooral in landelijke gebieden van Haïti. [48] ​​In andere voorbeelden, met name in stedelijke gebieden, oufo kan optreden als initiatiegezin. [48] ​​Het neemt zowel huiselijke als gemeenschappelijke vormen aan. [49]

Bondyé en de lwa Edit

Door het bestaan ​​van een enkele oppergod te onderwijzen [50] is Vodou beschreven als een monotheïstische religie. [51] Deze entiteit, waarvan wordt aangenomen dat hij het universum heeft geschapen, staat bekend als de Grand Mèt, Bondyé, of Bonie. [52] De laatste namen zijn afgeleid van het Frans Bon Dieu ("Goede God"). [16] Voor vodouisten wordt Bondyé gezien als de ultieme krachtbron [53] en is hij verantwoordelijk voor het handhaven van de universele orde. [54] Bondyé wordt ook beschouwd als afstandelijk en transcendent, [55] niet betrokken bij menselijke aangelegenheden [56] het heeft dus weinig zin om het rechtstreeks te benaderen. [57] Haïtianen zullen de uitdrukking vaak gebruiken: si Bondye vie ('als Bondye wil'), wat een breder geloof suggereert dat alle dingen gebeuren in overeenstemming met de wil van deze godheid. [16] Terwijl vodouisten Bondyé vaak gelijkstellen met de christelijke God, [58] neemt Vodou geen geloof op in een krachtige antagonist die zich verzet tegen het opperwezen dat verwant is aan het christelijke idee van Satan. [59]

Vodou is ook door anderen gekenmerkt als polytheïstisch. [57] Het leert het bestaan ​​van wezens die bekend staan ​​als de lwa (of loa), [60] een term die in het Engels kan worden vertaald als "geesten", "goden" of "genieën". [61] Deze lwa zijn ook bekend als de mysteries, engelen, heiligen, en minder onzichtbaar, [34] en worden soms gelijkgesteld met de engelen van de christelijke kosmologie. [58] Vodou leert dat er meer dan duizend lwa zijn. [62] De lwa kan mensen hulp, bescherming en raad bieden, in ruil voor rituele dienstverlening. [63] De lwa worden beschouwd als de tussenpersonen van Bondyé, [64] en als hebbende wijsheid die nuttig is voor mensen, [65] hoewel ze niet worden gezien als morele voorbeelden die beoefenaars zouden moeten imiteren. [56] Elke lwa wordt gezien als zijnde met zijn eigen persoonlijkheid, [34] en wordt geassocieerd met specifieke kleuren, [66] dagen van de week, [67] en objecten. [34] De lwa kan loyaal of wispelturig zijn in hun omgang met hun toegewijden. [34] Vodouists geloven dat de lwa gemakkelijk beledigd zijn, bijvoorbeeld als ze voedsel aangeboden krijgen waar ze een hekel aan hebben. [68] Wanneer ze boos zijn, wordt aangenomen dat de lwa hun bescherming van hun toegewijden wegnemen, of een persoon ongeluk, ziekte of waanzin toebrengen. [69]

Hoewel er uitzonderingen zijn, hebben de meeste namen afgeleid van de Fon- en Yoruba-talen. [70] Er worden niettemin nieuwe lwa toegevoegd. [61] Er wordt bijvoorbeeld aangenomen dat sommige Vodou-priesters en priesteressen lwa worden bij hun dood, [61] en dat sommige voorwerpen die als talismannen worden gebruikt, lwa worden. [71] Vodouisten verwijzen vaak naar de lwa die in "Guinee" woont, maar dit is niet bedoeld als een precieze geografische locatie. [72] Van velen wordt ook aangenomen dat ze onder water, op de bodem van de zee of in rivieren leven. [67] Vodouists geloven dat de lwa met mensen communiceren door middel van dromen en door het bezit van mensen. [73]

De lwa zijn onderverdeeld in: nanchon of "naties". [74] Dit classificatiesysteem is afgeleid van de manier waarop tot slaaf gemaakte West-Afrikanen bij hun aankomst in Haïti in verschillende "naties" werden verdeeld, meestal op basis van hun Afrikaanse vertrekhaven in plaats van enige etnisch-culturele groepering waartoe ze eerder hadden behoord. [34] De term fanmi (familie) wordt soms als synoniem gebruikt met "natie" of als een onderverdeling binnen de laatste categorie. [75] Er wordt vaak beweerd dat er 17 nanchon zijn, [76] waarvan de Rada en de Petwo de grootste en meest dominante zijn. [77] De Rada ontlenen hun naam aan Arada, een stad in het Dahomey-koninkrijk van West-Afrika. [78] De Rada lwa worden gewoonlijk beschouwd als: dous of doux, wat betekent dat ze zachtaardig zijn. [79] De Petwo lwa worden omgekeerd gezien als: lwa chaud of (lwa cho), wat aangeeft dat ze krachtig of gewelddadig kunnen zijn en in verband worden gebracht met vuur [79] ze worden over het algemeen beschouwd als sociaal grensoverschrijdend en subversief. [80] De Rada lwa worden als 'cool' gezien, de Petwo lwa als 'hot'. [81] De Rada lwa worden over het algemeen als rechtvaardig beschouwd, terwijl hun Petwo-tegenhangers worden gezien als moreel dubbelzinnig, in verband met zaken als geld. [82] Tegelijkertijd worden de rada lwa beschouwd als minder effectief of krachtig dan die van de Petwo-natie. [82] De Petwo lwa hebben verschillende achtergronden, waaronder Creools, Kongo en Dahomeyan. [83] Er bestaan ​​veel andezo of en deux eaux, wat betekent dat ze "in twee wateren" zijn en worden geserveerd in zowel Rada- als Petwo-rituelen. [79]

Papa Legba, ook wel Legba genoemd, is de eerste die tijdens ceremonies wordt gegroet. [84] Hij wordt afgebeeld als een zwakke oude man die lompen draagt ​​en een kruk gebruikt. [85] Papa Legba wordt beschouwd als de beschermer van poorten en hekken en dus van het huis, evenals van wegen, paden en kruispunten. [84] De tweede lwa die gewoonlijk wordt begroet, is de Marasa of heilige tweeling. [86] In Vodou heeft elke natie zijn eigen Marasa, [87] wat de overtuiging weerspiegelt dat tweelingen speciale krachten hebben. [88] Agwé, ook bekend als Agwé-taroyo, wordt geassocieerd met het waterleven en beschermer van schepen en vissers. [89] Agwé zou samen met zijn gemalin, La Sirène, over de zee heersen. [90] Ze is een zeemeermin of sirene, en wordt soms beschreven als Ezili van de wateren omdat wordt aangenomen dat ze geluk en rijkdom uit de zee brengt. [91] Ezili Freda of Erzuli Freda is de lwa van liefde en luxe, de personificatie van vrouwelijke schoonheid en gratie. [92] Ezili Danto of Ezili Banto is een lwa die de vorm aanneemt van een boerin. [93]

Zaka (of Azaka) is de lwa van gewassen en landbouw, [94] gewoonlijk aangesproken als "papa" of "neef". [95] Zijn gemalin is de vrouwelijke lwa Kouzinn. [96] Loco is de lwa van de vegetatie, en omdat wordt gezien dat hij helende eigenschappen geeft aan verschillende plantensoorten, wordt hij ook beschouwd als de lwa van genezing. [97] Ogu is een krijger, [98] geassocieerd met wapens. [99] Sogbo is een lwa die wordt geassocieerd met bliksem, [100] terwijl zijn metgezel, Bade, wordt geassocieerd met de wind. [101] Damballa (of Danbala) is een slang lwa en wordt geassocieerd met water, waarvan wordt aangenomen dat het regelmatig rivieren, bronnen en moerassen bezoekt [102] hij is een van de meest populaire goden binnen het pantheon. [103] Damballa en zijn gemalin Ayida-Weddo (of Ayida Wedo) worden vaak afgebeeld als een paar in elkaar verstrengelde slangen. [102] De Simbi worden gezien als de bewakers van fonteinen en moerassen. [104]

De Guédé (ook Ghede of Gede) familie van lwa worden geassocieerd met het dodenrijk. [105] Het hoofd van de familie is Baron Samedi ("Baron Zaterdag"). [106] Zijn gemalin is Grand Brigitte [107] zij heeft gezag over begraafplaatsen en wordt beschouwd als de moeder van veel van de andere Guédé. [108] Als men denkt dat de Guédé zijn aangekomen bij een Vodou-ceremonie, worden ze meestal met vreugde begroet omdat ze vrolijkheid brengen. [105] Degenen die bezeten waren door de Guédé bij deze ceremonies staan ​​bekend om het maken van seksuele toespelingen [109] het symbool van de Guédé is een penis in erectie [110] terwijl de banda dans geassocieerd met hen omvat seksuele stijl stoten. [111]

De lwa worden geassocieerd met specifieke rooms-katholieke heiligen. [112] Azaka, de lwa van de landbouw, wordt bijvoorbeeld geassocieerd met de heilige Isidorus de boer. [113] Evenzo, omdat hij wordt gezien als de "sleutel" tot de geestenwereld, wordt Papa Legba typisch geassocieerd met Sint-Pieter, die visueel wordt afgebeeld met sleutels in traditionele rooms-katholieke beelden. [114] De lwa van liefde en luxe, Ezili Freda, wordt geassocieerd met Mater Dolorosa. [115] Damballa, die een slang is, wordt vaak gelijkgesteld met Saint Patrick, die traditioneel wordt afgebeeld in een scène met slangen of hij wordt vaak geassocieerd met Mozes. [116] De Marasa, of heilige tweeling, wordt typisch gelijkgesteld met de tweelingheiligen Kosmos en Damian. [117]

Ziel bewerken

Vodou stelt dat Bondyé de mensheid naar zijn beeld heeft geschapen door mensen uit water en klei te vormen. [118] Het leert het bestaan ​​van een geest of ziel, de espri, [119] die in twee delen is verdeeld. [120] Een daarvan is de ti bònanj of ti bon angel ("kleine goede engel"), en het wordt opgevat als het geweten dat een individu in staat stelt om aan zelfreflectie en zelfkritiek deel te nemen. Het andere deel is de gwo bònanje of gros bon ange ("grote goede engel") en dit vormt de psyche, de bron van geheugen, intelligentie en persoonlijkheid. [121] Deze worden allebei verondersteld om binnen het hoofd van een individu te verblijven. [122] Vodouisten geloven dat de gwo bònanje het hoofd kan verlaten en op reis kan gaan terwijl een persoon slaapt. [123]

Vodouisten geloven dat elk individu intrinsiek verbonden is met een specifieke lwa. Dit is hun met tet (meester van het hoofd). [124] Ze geloven dat dit de persoonlijkheid van het individu informeert. [125] Vodou stelt dat de identiteit van iemands voogd kan worden geïdentificeerd door middel van waarzeggerij of door het raadplegen van lwa wanneer zij andere mensen bezitten. [126] Sommige priesters en priesteressen van de religie worden geacht "de gave van ogen" te hebben, in die zin dat ze direct kunnen zien wat iemands persoonlijke bescherming is. [127]

Bij de lichamelijke dood voegt de gwo bònanje zich bij de Ginen, of voorouderlijke geesten, terwijl de ti bònanj naar het hiernamaals gaat om voor Bondyé het oordeel te ondergaan. [128] Dit idee van oordeel voor Bondyé komt vaker voor in stedelijke gebieden, die zijn beïnvloed door het rooms-katholicisme, terwijl het in de Haïtiaanse bergen gebruikelijker is voor vodouïsten om te geloven dat de ti bònanj negen dagen daarna oplost in de zee van de aarde. dood. [129] Er wordt aangenomen dat de gwo-bon-anj een jaar en een dag in Ginen blijft voordat hij wordt opgenomen in de familie van de Gede. [130] Ginen wordt vaak geïdentificeerd als zijnde onder de zee, onder de aarde of boven de lucht. [131]

Vodouisten zijn van mening dat de geesten van dode mensen anders zijn dan de Guédé, die als lwa worden beschouwd. [132] Vodouists geloven dat de doden blijven deelnemen aan menselijke aangelegenheden, [133] die offers vereisen. [57] Het leert niet het bestaan ​​van een hiernamaals rijk verwant aan de christelijke ideeën van hemel en hel. [134] In Vodou wordt aangenomen dat de geesten van de doden vaak klagen dat hun eigen rijk koud en vochtig is en dat ze honger lijden. [135]

Moraal, ethiek en genderrollen

Vodou doordringt elk aspect van het leven van zijn aanhangers, [136] en de ethische normen die het bevordert komen overeen met zijn gevoel voor de kosmologische orde. [54] Als religie weerspiegelt het de dagelijkse beslommeringen van mensen, waarbij de nadruk ligt op technieken om ziekte en ongeluk te verzachten [137] doen wat nodig is om te overleven, wordt als een hoge ethiek beschouwd. [138] Vodou-moraal is niet op regels gebaseerd, maar contextueel voor zowel het individu als de situatie. [139] Onder vodouïsten wordt een moreel persoon beschouwd als iemand die leeft in overeenstemming met hun karakter en dat van hun voogd. [139] Handelingen die de macht van Bondyé versterken, worden als goed beschouwd. Handelingen die deze ondermijnen, worden als slecht beschouwd. [54]

Dienstbaarheid aan de lwa is een fundamenteel uitgangspunt in Vodou en de religie bevat een morele code die verplichtingen oplegt jegens de lwa als onderdeel van een bredere wederkerige relatie met hen. [140] Een geloof in de onderlinge afhankelijkheid van dingen speelt een rol in Vodou-benaderingen van ethische kwesties.[141] Voor beoefenaars wordt deugd in stand gehouden door ervoor te zorgen dat men een verantwoordelijke relatie heeft met de lwa. [56] Het bevat echter geen voorschrijvende ethische code. [142] In plaats daarvan suggereerde de godsdienstgeleerde Claudine Michel dat Vodou 'geen absoluutheden of algemeenheden biedt, alleen thematische mogelijkheden voor hoe het leven zou moeten worden geleefd'. [143] Ze voegde eraan toe dat de kosmologie van Vodou de nadruk legt op "uniformiteit, conformiteit, groepscohesie en steun voor elkaar." [144] Vodou versterkt familiebanden [145] respect voor ouderen is een sleutelwaarde onder vodouïsten, [146] waarbij de uitgebreide familie van belang is in de Haïtiaanse samenleving. [147]

Vodou is beschreven als een weerspiegeling van vrouwonvriendelijke elementen van de Haïtiaanse cultuur, terwijl het tegelijkertijd vrouwen meer macht geeft dan in veel religies door hen toe te staan ​​priesteressen te worden. [148] De geleerde van Africana-studies Felix Germain suggereerde dat Vodou "het patriarchaat tart" door de Franse koloniale gendernormen te verwerpen. [149] Als sociale en spirituele leiders kunnen vrouwen ook aanspraak maken op moreel gezag in Vodou. [150] Sommige beoefenaars stellen dat de lwa hun seksuele geaardheid heeft bepaald en hen homoseksueel heeft gemaakt [151] verschillende priesters zijn homoseksueel. [152]

Vodou omvat een geloof in het lot, hoewel dit niet als volledig vooraf bepaald wordt beschouwd, waarbij individuen enige keuzevrijheid hebben. [153] Critici, vooral die met een christelijke achtergrond, hebben Vodou beschuldigd van het bevorderen van een fatalistische visie die beoefenaars ontmoedigt om hun samenleving te verbeteren. [154] Dit is uitgebreid tot een argument dat Vodou verantwoordelijk is voor de armoede in Haïti. [155] Benjamin Hebblethwaite voerde aan dat deze bewering een vorm van zondebokken was die oude koloniale tropen over mensen van Afrikaanse afkomst repliceerde en voorbijging aan het complexe scala aan historische en omgevingsfactoren die de armoede in Haïti in stand hebben gehouden. [156]

Beoefenaars zijn meestal kritisch over maji, wat verwijst naar het gebruik van bovennatuurlijke krachten voor zelfzuchtige en kwaadaardige doeleinden. [157] De term is vrij flexibel en wordt meestal gebruikt om andere vodouïsten te denigreren, hoewel sommige beoefenaars het hebben gebruikt als een zelfbeschrijving met betrekking tot petwo-riten. [158] Uiterlijk is Vodou vaak gestereotypeerd als een antithese van moraliteit. [150]

Vodou-ceremonies, die voornamelijk draaien om interacties met de lwa, maken gebruik van zang, drummen, dans, gebed, bezit en dierenoffers. [160] Beoefenaars komen samen voor: diensten (diensten) waarin zij communiceren met de lwa. [161] Ceremonies voor een bepaalde lwa vallen vaak samen met de feestdag van de rooms-katholieke heilige waarmee die lwa wordt geassocieerd. [162] De beheersing van rituele vormen wordt in Vodou als absoluut noodzakelijk beschouwd. [163] Het doel van ritueel is om echofe (opwarmen), waardoor verandering teweeg wordt gebracht, of dat nu is om barrières weg te nemen of om genezing te vergemakkelijken. [164]

Geheimhouding is belangrijk in Vodou, [165] en vóór het einde van de 20e eeuw werd het meestal in het geheim beoefend. [166] Het is een inwijdingstraditie [167] die werkt via een systeem van graduele inductie of initiatie. [82] Wanneer een persoon ermee instemt een lwa te dienen, wordt dit beschouwd als een levenslange verbintenis. [168] Vodou heeft een sterke orale cultuur en de leringen ervan worden voornamelijk verspreid via mondelinge overdracht. [169] Teksten verschenen in het midden van de twintigste eeuw, op dat moment werden ze gebruikt door vodouïsten. [170] Métraux beschreef Vodou als "een praktische en utilitaire religie". [67]

Oungan en Manbo Bewerking

Mannelijke priesters worden aangeduid als oungan, anders gespeld houngan of hongaars, [171] terwijl hun vrouwelijke tegenhangers zijn manbo, anders gespeld mambo. [172] Oungan domineert numeriek op het platteland van Haïti, terwijl er een evenwichtiger evenwicht is tussen priesters en priesteressen in stedelijke gebieden. [41] De oungan en manbo zijn belast met het organiseren van liturgieën, het voorbereiden van inwijdingen, het aanbieden van consultaties met cliënten die waarzeggerij gebruiken en het voorbereiden van remedies voor de zieken. [48] ​​Er is geen priesterlijke hiërarchie, waarbij oungan en manbo grotendeels zelfvoorzienend zijn. [48] ​​In veel gevallen is de rol erfelijk. [173] Historisch bewijs suggereert dat de rol van de oungan en manbo in de loop van de 20e eeuw is toegenomen. [174] Als gevolg hiervan komt "tempel Vodou" nu vaker voor in landelijke gebieden van Haïti dan in historische perioden. [112]

Vodou leert dat men een individu roept om een ​​oungan of manbo te worden, [175] en als deze weigert, kan hen ongeluk overkomen. [176] Een toekomstige oungan of manbo moet normaal gesproken door de andere rollen in een Vodou-congregatie stijgen voordat hij een leertijd ondergaat bij een reeds bestaande oungan of manbo die enkele maanden of jaren duurt. [177] Na deze leertijd ondergaan ze een inwijdingsceremonie, waarvan de details geheim worden gehouden voor niet-ingewijden. [178] Andere oungan en manbo gaan niet in de leer, maar beweren dat ze hun opleiding rechtstreeks van de lwa hebben gekregen. [179] Hun authenticiteit wordt vaak in twijfel getrokken, en ze worden aangeduid als: hungan-maoutte, een term met enkele minachtende connotaties. [177] Een oungan of manbo worden is duur en vereist vaak de aankoop van rituele parafernalia en land om een ​​tempel op te bouwen. [180] Om dit te financieren, sparen velen lang door. [180]

De rol van de oungan wordt door beoefenaars beschouwd als gemodelleerd naar de lwa, Loco, het hoofd van Legba's escortes. [181] Volgens Vodou waren Loco en zijn gemalin Ayizan de eerste oungan en manbo, die de mensheid van konnesans (kennis). [182] Van de oungan en manbo wordt verwacht dat ze de kracht van het tweede gezicht vertonen, [183] ​​iets dat wordt beschouwd als een geschenk van de scheppende godheid die door middel van visioenen of dromen aan het individu kan worden onthuld. [184] Aan veel priesters en priesteressen worden vaak fantastische krachten toegeschreven in verhalen die over hen worden verteld, zoals dat ze meerdere dagen onder water konden doorbrengen. [185] Priesters en priesteres versterken hun status ook met beweringen dat ze spirituele openbaringen van de lwa hebben ontvangen, soms via bezoeken aan de eigen verblijfplaats van de lwa. [186]

Er is vaak bittere concurrentie tussen verschillende oungan en manbo. [187] Hun belangrijkste inkomen komt voort uit het genezen van zieken, aangevuld met betalingen voor het toezicht op inwijdingen en de verkoop van talismannen en amuletten. [188] In veel gevallen worden deze oungan en manbo rijker dan hun klanten. [189] Oungan en manbo zijn over het algemeen machtige en gerespecteerde leden van de Haïtiaanse samenleving. [190] Een oungan of manbo zijn, verschaft een individu zowel sociale status als materiële winst, [152] hoewel de faam en reputatie van individuele priesters en priesteressen sterk kunnen variëren. [191] Gerespecteerde Vodou-priesters en priesteressen zijn vaak geletterd in een samenleving waar semi-geletterdheid en analfabetisme veel voorkomen. [192] Ze kunnen reciteren uit gedrukte heilige teksten en brieven schrijven voor analfabete leden van hun gemeenschap. [192] Door hun prominente plaats in een gemeenschap kunnen de oungan en manbo effectief politieke leiders worden [184] of anderszins invloed uitoefenen op de lokale politiek. [152] Sommige oungan en manbo hebben zich nauw verbonden met beroepspolitici, bijvoorbeeld tijdens het bewind van de Duvaliers. [184]

De Ounf Bewerken

Een Vodou tempel heet an oufò, [193] afwisselend gespeld hounf, [194] hounfort, [30] of humfo. [49] Een alternatieve term is gangan, hoewel de connotaties van deze term regionaal verschillen in Haïti. [195] In Vodou concentreren de meeste gemeenschappelijke activiteiten zich rond deze tempel, [182] die de zogenaamde "tempel Vodou" vormt. [196] De grootte en vorm van ounfòs variëren, van eenvoudige hutten tot meer weelderige structuren, de laatste komt vaker voor in Port-au-Prince dan elders in Haïti [182] hun ontwerpen zijn afhankelijk van de middelen en smaken van de oungan of manbo die ze runt. [197] Ounfòs zijn autonoom van elkaar, [198] en kunnen hun eigen unieke gebruiken hebben. [199]

De belangrijkste ceremoniële ruimte binnen de ounfò is de peristil of zuilengalerij, [200] opgevat als een microkosmische weergave van de kosmos. [201] In de peristil houden felgekleurde palen het dak omhoog, [202] dat vaak van golfplaten is gemaakt, maar soms met riet. [197] De centrale van deze berichten is de poto mitan of poteau mitan, [203] die wordt gebruikt als spil tijdens rituele dansen en dient als de "doorgang van de geesten" waardoor de lwa de kamer binnenkomt tijdens ceremonies. [202] Rond deze centrale paal worden offers gebracht, waaronder zowel vèvè als dierenoffers. [159] Echter, in de Haïtiaanse diaspora voeren veel vodouïsten hun riten uit in kelders, waar geen poto mitan beschikbaar is. [204] De peristil heeft typisch een aarden vloer, waardoor plengoffers aan de lwa direct in de grond kunnen afvloeien, [205] hoewel dit buiten Haïti vaak niet mogelijk is, waarbij plengoffers in plaats daarvan in een geëmailleerd bassin worden gegoten. [206] Sommige peristil inclusief zitplaatsen rond de muren. [207]

Aangrenzende kamers in de ounfò omvatten de caye-mysteres, ook wel bekend als de bagi, badji, of sobadji. [208] Dit is waar stenen altaren, bekend als , staan ​​tegen de muur of zijn in rijen gerangschikt. [208] De caye-mystéres wordt ook gebruikt om kleding op te slaan die verband houdt met de bezittende lwa die wordt geplaatst op de persoon die bezetenheid ervaart tijdens de rituelen in de peristil. [209] Veel pè hebben ook een gootsteen die heilig is voor de lwa Damballa-Weddo. [210] Als er ruimte beschikbaar is, kan de ounfò ook een kamer hebben die is gereserveerd voor de beschermheilige van die tempel. [211] Veel ounfòs hebben een kamer die bekend staat als de djévo waarin de ingewijde wordt opgesloten tijdens hun inwijdingsceremonie. [212] Elke ounfò heeft meestal een kamer of hoek van een kamer gewijd aan Erzuli Freda. [213] Sommige ounfò zullen ook extra kamers hebben waarin de oungan of manbo woont. [211]

Het gebied rond de ounfò bevat vaak heilige voorwerpen, zoals een plas water voor Damballa, een zwart kruis voor baron Samedi en een knijpen (ijzeren staaf) ingebed in een vuurpot voor Criminel. [214] Heilige bomen, bekend als arbres-reposoirs, markeren soms de buitengrens van de ounfò en worden omringd door stenen randen. [215] Hangend aan deze bomen is te vinden maccounte strozakken, stroken materiaal en dierenschedels. [215] Verschillende dieren, met name vogels maar ook sommige zoogdiersoorten zoals geiten, worden soms binnen de omtrek van de ounfò gehouden om als offers te worden gebruikt. [215]

De gemeente Bewerken

Door het vormen van een spirituele gemeenschap van beoefenaars [159] staan ​​degenen die samenkomen bij de ounfò bekend als de pititt-caye (kinderen van het huis). [216] Ze aanbidden onder het gezag van een oungan of manbo, [49] onder wie de ounsi, individuen die een levenslange verbintenis aangaan om de lwa te dienen. [217] Leden van beide geslachten kunnen zich bij de ounsi aansluiten, hoewel de meerderheid vrouw is. [218] De ounsi hebben veel taken, zoals het schoonmaken van de peristil, het offeren van dieren en het deelnemen aan de dansen waarbij ze moeten worden voorbereid om door een lwa bezeten te worden. [219] De oungan en manbo houden toezicht op inwijdingsceremonies waarbij mensen ounsi worden, [184] toezicht houden op hun training, [182] en optreden als hun raadgever, genezer en beschermer. [220] Op hun beurt wordt van de ounsi verwacht dat ze gehoorzaam zijn aan hun oungan of manbo. [219]

Een van de ounsi wordt de hungenikon of reine-cantharel, de minnares van het koor. Deze persoon is verantwoordelijk voor het toezicht op de liturgische zang en het schudden van de chacha-rammelaar die wordt gebruikt om het ritme tijdens ceremonies te beheersen. [221] Ze worden geholpen door de hungenikon-la-place, commandant generaal de la place, of kwartiermeester, die is belast met het toezicht op het aanbod en het handhaven van de orde tijdens de ceremonies. [182] Een ander cijfer is de vertrouwelijkheid (de vertrouweling), de ounsi die toezicht houdt op de administratieve functies van de ounfò. [222] De ingewijden van een bepaalde priester/priesteres vormen "families". [170] Een priester wordt de papa ("vader") terwijl de priesteres de . wordt manman ("moeder") voor de ingewijde [223] de ingewijde wordt hun initiator jammer (geestelijk kind). [170] Degenen die een initiator delen, noemen zichzelf 'broer' en 'zuster'. [177]

Individuen kunnen lid worden van een bepaalde ounfò omdat deze in hun plaats bestaat of omdat hun familie al lid is. Als alternatief kan het zijn dat de ounfò bijzondere aandacht besteedt aan een lwa aan wie ze toegewijd zijn, of dat ze onder de indruk zijn van de oungan of manbo die de ounfò in kwestie leidt, misschien door hen behandeld te zijn. [219]

Gemeenteleden vormen vaak een société soutien (support society), waarmee abonnementen worden betaald om de ounfò te helpen onderhouden en de grote religieuze feesten te organiseren. [224] Op het platteland van Haïti is het vaak de patriarch van een uitgebreide familie die als priester voor die familie dient. [225] Gezinnen, vooral op het platteland, geloven vaak dat door hun zansèt (voorouders) ze zijn gebonden aan a prenmye met bitasyon' (oorspronkelijke oprichter) hun afstamming van deze figuur wordt gezien als een erfenis van zowel het land als de familiegeesten. [16]

Initiatie Bewerken

Vodou is hiërarchisch en omvat een reeks inwijdingen. [170] Er zijn typisch vier niveaus van initiatie, [226] waarvan de vierde iemand een oungan of manbo maakt. [227] De eerste inwijdingsritus staat bekend als de kanzo [87] deze term beschrijft ook de ingewijden zelf. [228] Er is veel variatie in wat deze inwijdingsceremonies inhouden, [87] en de details worden geheim gehouden. [229] Vodou houdt in dat beoefenaars worden aangemoedigd om stadia van inwijding te ondergaan in een gemoedstoestand genaamd konesans (kennis of kennis). [184] Opeenvolgende inwijdingen zijn nodig om door de verschillende konesans, [184] en het is in deze konesans dat de priesterlijke macht wordt verondersteld te verblijven. [230] Initiatie is over het algemeen duur, [231] complex, [227] en vereist een aanzienlijke voorbereiding. [87] Toekomstige ingewijden moeten bijvoorbeeld veel liedjes uit het hoofd leren en de kenmerken van verschillende lwa leren. [87]

Het eerste deel van de inwijdingsritus staat bekend als de kouche, coucher, of huño. [87] Dit begint met de chiré aizan, een ceremonie waarbij palmbladeren worden gerafeld, waarna ze door de ingewijde worden gedragen, voor het gezicht of over de schouder. [87] Soms de bat ge of slagman ("oorlog verslaan") wordt in plaats daarvan uitgevoerd, ontworpen om het oude weg te slaan. [87] Tijdens de rite wordt de ingewijde beschouwd als het kind van een bepaalde lwa, hun mèt tèt. [87]

Dit wordt gevolgd door een periode van afzondering in de djèvo die bekend staat als de kouche. [87] De kouche is bedoeld als een ongemakkelijke ervaring voor de ingewijde. [122] Het bevat een lav tét of lava tet ("hoofdwassing") om de ingewijde voor te bereiden op het binnenkomen en verblijven van de lwa in hun hoofd. [233] Voudoïsten geloven dat een van de twee delen van de menselijke ziel, de gros bònanj, wordt van het hoofd van de ingewijde verwijderd, waardoor er ruimte ontstaat voor de lwa om daar binnen te komen en te verblijven. [122]

De inwijdingsceremonie vereist de voorbereiding van: pot tèts (koppotten), meestal witte porseleinen kopjes met een deksel waarin een reeks items wordt geplaatst, waaronder haar, voedsel, kruiden en oliën. Deze worden dan beschouwd als een huis voor de geesten. [234] Na de periode van afzondering in de djèvo wordt de nieuwe ingewijde naar buiten gebracht en voorgesteld aan de gemeente die ze nu worden genoemd ounsi lave tet. [87] Wanneer de nieuwe ingewijde aan de rest van de gemeenschap wordt voorgesteld, dragen ze hun pot tet op hun hoofd, alvorens het op het altaar te plaatsen. [122] De laatste fase van het proces houdt in dat de ingewijde een rammelaar krijgt. [235] Het inwijdingsproces lijkt te zijn beëindigd wanneer de nieuwe ingewijde voor het eerst wordt bezeten door een lwa. [122] De nieuwe ingewijde zal vaak een nieuwe naam aannemen die verwijst naar een van de lwa. [236]

Heiligdommen en altaren

— De beschrijving van de antropoloog Karen McCarthy Brown van de altaarkamer van Mama Lola, een Vodou-manbo in Brooklyn, New York [237]

Een altaar, of pè, bevat vaak afbeeldingen (meestal litho's) van rooms-katholieke heiligen. [238] Sinds de ontwikkeling in het midden van de negentiende eeuw heeft chromolithografie ook invloed gehad op de Vodou-beelden, waardoor de wijdverbreide beschikbaarheid van afbeeldingen van de rooms-katholieke heiligen die worden gelijkgesteld met de lwa, mogelijk is geworden. [239] Verschillende vodouïsten hebben gebruik gemaakt van verschillende beschikbare materialen bij het bouwen van hun heiligdommen. Cosentino ontmoette een heiligdom in Port-au-Prince waar Baron Samedi werd vertegenwoordigd door een plastic standbeeld van de Kerstman die een zwarte sombrero droeg. [240] Veel beoefenaars zullen ook een altaar hebben dat aan hun voorouders is gewijd in hun huis, waar ze hun offers op richten. [241]

Verschillende andere ruimtes dan de tempel worden gebruikt voor het Vodou-ritueel. [242] Begraafplaatsen worden gezien als plaatsen waar geesten verblijven, waardoor ze geschikt zijn voor bepaalde rituelen, [242] vooral om de geesten van de doden te benaderen. [243] Op het platteland van Haïti zijn begraafplaatsen vaak familiebezit en spelen ze een sleutelrol in familierituelen. [244] Kruispunten zijn ook rituele locaties, geselecteerd omdat ze worden beschouwd als toegangspunten tot de geestenwereld. [242] Andere ruimtes die worden gebruikt voor Vodou-rituelen zijn onder meer christelijke kerken, rivieren, de zee, velden en markten. [242] Van bepaalde bomen wordt aangenomen dat ze geesten bevatten en worden ze gebruikt als natuurlijke altaren. [192] Verschillende boomsoorten worden geassocieerd met verschillende lwa Oyu staat voor gekoppeld aan mangobomen, en Danballa met bougainvillea. [67] Op geselecteerde bomen in Haïti zijn metalen voorwerpen aangebracht, die dienen als heiligdommen voor Ogou, die wordt geassocieerd met zowel ijzer als wegen. [245] Ruimtes voor rituelen verschijnen ook in de huizen van veel vodouïsten. [246] Deze kunnen variëren van complexe altaren tot meer eenvoudige varianten met alleen afbeeldingen van heiligen naast kaarsen en een rozenkrans. [196]

Het creëren van heilige werken is belangrijk in Vodou. [163] Tekeningen bekend als vèvè worden op de bodem van de peristil geschetst met behulp van maïsmeel, as, koffiedik of eierschalen in poedervorm [247] deze staan ​​centraal in het Vodou-ritueel. [201] Meestal symmetrisch gerangschikt rond de poteau-mitan, [248] deze ontwerpen bevatten soms letters [192] hun doel is om lwa op te roepen.[248] In de peristil ontvouwden beoefenaars ook ceremoniële vlaggen met lovertjes, bekend als drapo (vlaggen) aan het begin van een ceremonie. [249] Vaak gemaakt van zijde of fluweel en versierd met glanzende voorwerpen, [250] worden deze drapo's opgevat als toegangspunten waardoor de lwa de peristil kan binnengaan. [251]

EEN batèms (doop) is een ritueel dat wordt gebruikt om van een object een vat voor de lwa te maken. [252] Van voorwerpen die voor ritueel gebruik zijn ingewijd, wordt aangenomen dat ze een spirituele essentie of kracht bevatten die nanm. [253] De asson of een zoon is een heilige rammelaar die wordt gebruikt bij het oproepen van de lwa. [254] Het bestaat uit een lege, gedroogde kalebas bedekt met kralen en slangenwervel. [255] Voordat het in rituelen wordt gebruikt, moet het worden ingewijd. [256] Het is een symbool van het priesterschap. [256] het aannemen van de taken van een manbo of oungan wordt aangeduid als "het nemen van de asson." [257] Een ander type heilig object zijn de "donderstenen", vaak prehistorische bijlkoppen, die worden geassocieerd met specifieke lwa en in olie worden bewaard om hun kracht te behouden. [258]

Offers en dierenoffers

Het voeden van de lwa is van groot belang in Vodou, [259] met riten die vaak worden genoemd kribbe-lwa ( "het voeden van de lwa"). [260] Het aanbieden van eten en drinken aan de lwa is het meest voorkomende ritueel binnen de religie, zowel gemeenschappelijk als thuis. [259] Een oungan of manbo zal ook een jaarlijks feest voor hun gemeente organiseren waarbij dierenoffers aan verschillende lwa zullen worden gebracht. [140] De keuze van het aangeboden eten en drinken varieert afhankelijk van de lwa in kwestie, waarbij verschillende lwa verondersteld worden de voorkeur te geven aan verschillende voedingsmiddelen. [261] Damballa heeft bijvoorbeeld wit voedsel nodig, vooral eieren. [262] Voedsel dat aan Legba wordt aangeboden, of het nu vlees, knollen of groenten zijn, moet op een vuur worden gegrild. [259] De lwa van de volkeren Ogu en Nago geven de voorkeur aan rauwe rum of clairin als offergave. [259]

EEN schurft sec (droge maaltijd) is een offer van granen, fruit en groenten dat vaak voorafgaat aan een eenvoudige ceremonie. Het dankt zijn naam aan de afwezigheid van bloed. [263] Soorten die worden gebruikt voor het offeren zijn onder meer kippen, geiten en stieren, waarbij varkens vaak de voorkeur hebben voor petwo lwa. [260] Het dier mag worden gewassen, gekleed in de kleur van de specifieke lwa en gemerkt met voedsel of water. [264] Vaak wordt de keel van het dier doorgesneden en wordt het bloed opgevangen in een kalebas. [265] Kippen worden vaak gedood door hun kop eraf te trekken, hun ledematen kunnen vooraf worden gebroken. [266] De orgels worden verwijderd en op het altaar of vèvè geplaatst. [266] Het vlees wordt gekookt en op het altaar gelegd, waarna het vaak wordt begraven. [265] Maya Deren schreef: "De bedoeling en de nadruk van het offer ligt niet op de dood van het dier, het is op de transfusie van zijn leven aan de lwa, want het begrip is dat vlees en bloed de essentie van het leven zijn en kracht, en deze zullen de goddelijke energie van de god herstellen." [267] Omdat wordt aangenomen dat Agwé in de zee woont, vinden rituelen die aan hem zijn gewijd vaak plaats naast een grote watermassa zoals een meer, rivier of zee. [268] Zijn toegewijden varen soms naar Trois Ilets, trommelend en zingend, waar ze een wit schaap overboord gooien als een offer aan hem. [269]

Het voedsel wordt meestal aangeboden als het koel is, het blijft daar een tijdje voordat mensen het kunnen eten. [270] Het voedsel wordt vaak binnen een kwi, een schaal met kalebasschelpen. [270] Eenmaal geselecteerd, wordt het voedsel op speciale kalebassen geplaatst die bekend staan ​​als assiettes de Guinée die zich op het altaar bevinden. [140] Offers die niet door de feestvierders worden geconsumeerd, worden dan vaak begraven of achtergelaten op een kruispunt. [271] Er zouden plengoffers in de grond kunnen worden gegoten. [140] Vodouisten geloven dat de lwa dan de essentie van het voedsel consumeert. [140] Bepaalde voedingsmiddelen worden ook aangeboden in de overtuiging dat ze intrinsiek deugdzaam zijn, zoals gegrilde maïs, pinda's en cassave. Deze worden soms over dieren gestrooid die op het punt staan ​​te worden geofferd of op de grond gestapeld vèvè ontwerpen op de vloer van de peristil. [140]

De Dans Bewerking

De nachtelijke bijeenkomsten van Vodou worden vaak de dans ("dans"), als gevolg van de prominente rol die dansen in dergelijke ceremonies heeft. [204] Hun doel is om een ​​lwa uit te nodigen om de rituele ruimte te betreden en een van de aanbidders te bezitten, via wie ze met de gemeente kunnen communiceren. [272] Het succes van deze procedure hangt af van het beheersen van de verschillende rituele handelingen en het verkrijgen van het esthetische recht om de lwa te plezieren. [272] De procedure kan de hele nacht duren. [204] Het dansen vindt plaats tegen de klok in rond de poto mitan. [273]

Bij aankomst verspreidt de gemeente zich meestal langs de omtrek van de peristil. [204] Het ritueel begint vaak met rooms-katholieke gebeden en hymnen [274] deze worden vaak geleid door een figuur die bekend staat als de prèt savanne, hoewel niet alle ounfo iemand in deze rol hebben. [275] Dit wordt gevolgd door het schudden van de asson rammelaar om de lwa op te roepen. [276] Twee Haïtiaans Creoolse liederen, de Priyè Deyò ("Buitengebeden"), kunnen dan worden gezongen, die 45 minuten tot een uur duren. [277] De belangrijkste lwa worden dan afzonderlijk in een bepaalde volgorde gegroet. [277] Legba komt altijd op de eerste plaats, omdat men denkt dat hij de weg vrijmaakt voor de anderen. [277] Elke lwa kan drie of zeven nummers aangeboden krijgen, die specifiek voor hen zijn. [278]

De rituelen die worden gebruikt om de lwa op te roepen, variëren afhankelijk van het land in kwestie. [279] Tijdens grootschalige ceremonies worden de lwa uitgenodigd om te verschijnen door middel van het tekenen van patronen, bekend als vèvè, op de grond met behulp van maïsmeel. [112] Ook gebruikt om de geesten op te roepen is een proces van drummen, zingen, gebeden en dansen. [112] Er worden plengoffers en voedseloffers gebracht aan de lwa, inclusief dierenoffers. [112] De volgorde en het protocol voor het verwelkomen van de lwa wordt aangeduid als regleman. [280]

Als symbool van de religie [281] is de trommel misschien wel het meest heilige item in Vodou. [282] Vodouisten geloven dat rituele trommels een etherische kracht bevatten, de naam of nanm, [283] en een geest genaamd jagen. [284] Specifieke ceremonies begeleiden de constructie van een trommel, zodat deze geschikt wordt geacht voor gebruik in Vodou-rituelen. [285] In de baai kribbe tamboer ("voeden van de trommel") ritueel, offers worden gegeven aan de trommel zelf. [283] Als weerspiegeling van zijn status, buigen vodouïsten gewoonlijk voor de trommels wanneer ze de peristil betreden. [286] Er worden verschillende soorten trommels gebruikt, soms gereserveerd voor rituelen die zijn gewijd aan specifieke lwa petwo-rituelen, bijvoorbeeld met twee soorten trommels, terwijl rada-rituelen er drie nodig hebben. [287] In het Vodou-ritueel worden drummers genoemd tamboerijnen, [288] en om er een te worden vereist een lange leertijd. [289] De drumstijl, de keuze van het ritme en de samenstelling van het orkest verschilt afhankelijk van het land van de lwa die wordt aangeroepen. [290] De drumritmes genereren typisch a kase ("break"), die de meesterdrummer zal initiëren om zich te verzetten tegen het hoofdritme dat door de rest van de drummers wordt gespeeld. Dit wordt gezien als een destabiliserend effect op de dansers en helpt hun balbezit te vergemakkelijken. [291]

Het drummen gaat meestal gepaard met zang, [286] meestal in het Haïtiaans Creools. [292] Deze nummers zijn vaak opgebouwd rond een oproep en antwoord, waarbij een solist een regel zingt en het refrein reageert met dezelfde regel of een verkorte versie. [292] De solist is de hungenikon, die met een ratel het ritme aanhoudt. [293] Tekstueel eenvoudig en repetitief, deze nummers zijn invocaties om een ​​lwa op te roepen. [286] Naast drummen speelt dansen een belangrijke rol in rituelen, [294] waarbij het drummen het ritme voor de dans vormt. [292] De dansen zijn eenvoudig, zonder complexe choreografie, en meestal gaan de dansers tegen de klok in rond de poto mitan. [295] Specifieke dansbewegingen kunnen erop duiden dat de lwa of hun natie wordt opgeroepen [296] dansen voor Agwé imiteren bijvoorbeeld zwembewegingen. [297] Vodouists geloven dat de lwa zichzelf vernieuwen door de vitaliteit van de dansers. [298]

Geestbezit Bewerken

Het bezit van geesten vormt een belangrijk element van Vodou, [299] dat de kern vormt van veel van zijn rituelen. [56] De persoon die bezeten is, wordt de chwal of chual (paard) [300] de daad van bezit wordt "een paard bestijgen" genoemd. [301] Vodou leert dat een lwa een individu kan bezitten, ongeacht het geslacht, zowel mannelijke als vrouwelijke lwa kan zowel mannen als vrouwen bezitten. [302] Hoewel kinderen vaak aanwezig zijn bij deze ceremonies, [303] zijn ze zelden bezeten omdat het als te gevaarlijk wordt beschouwd. [304] Hoewel de specifieke drums en liedjes die worden gebruikt zijn ontworpen om een ​​specifieke lwa aan te moedigen iemand te bezitten, verschijnt soms een onverwachte lwa die in plaats daarvan bezit neemt. [305] In sommige gevallen bezit een opeenvolging van ik hetzelfde individu, de een na de ander. [306]

De trance van bezit staat bekend als de crisis de lwa. [289] Vodouisten geloven dat tijdens dit proces de lwa het hoofd van de chwal binnengaat en hun gwo bon anj verplaatst. [307] Deze verplaatsing zou de chwal doen beven en stuiptrekken. [308] Maya Deren beschreef een blik van "angst, beproeving en blinde angst" op de gezichten van degenen die bezeten raakten. [298] Omdat hun bewustzijn tijdens het bezit van hun hoofd is verwijderd, geloven vodouïsten dat de chwal zich niet kan herinneren wat er tijdens het incident is gebeurd. [309] De duur van het bezit varieert, vaak enkele uren maar soms meerdere dagen. [310] Het kan eindigen met het instorten van de chwal in een halfbewuste staat [311], ze blijven meestal fysiek uitgeput. [298] Sommige personen die de dans bijwonen, zullen een bepaald voorwerp, vaak was, in hun haar of hoofddeksel doen om bezetenheid te voorkomen. [312]

Zodra de lwa een persoon bezit, begroet de gemeente hem met een uitbarsting van zang en dans. [298] De chwal zal typisch buigen voor de dienstdoende priester of priesteres en knielen voor de potomitan. [313] De chwal wordt vaak begeleid naar een aangrenzende kamer waar ze gekleed zijn in kleding die verband houdt met de bezittende lwa. Als alternatief worden de kleren naar buiten gebracht en worden ze gekleed in de peristil zelf. [302] Zodra de chwal is aangekleed, kussen de gemeenteleden de vloer voor hen. [302] Deze kostuums en rekwisieten helpen de chwal het uiterlijk van de lwa aan te nemen. [292] Veel ounfo's hebben een grote houten fallus bij de hand die wordt gebruikt door degenen die door Ghede lwa bezeten zijn tijdens hun dansen. [314]

De chwal neemt het gedrag en de uitingen van de bezittende over. Iwa [315] hun optreden kan erg theatraal zijn. [305] Degenen die denken dat ze bezeten zijn door de slang Damballa, bijvoorbeeld, glijden vaak over de vloer, schieten hun tong uit en beklimmen de posten van de peristil. [102] Degenen die in het bezit zijn van Zaka, lwa van de landbouw, zullen zich als een boer kleden met een strohoed met een kleipijp en zullen vaak met een rustiek accent spreken. [316] De chwal zal dan vaak meedoen met de dansen, dansen met iedereen die ze willen, [298] of soms eten en drinken. [292] Soms zal de lwa, via de chwal, financiële transacties aangaan met leden van de gemeente, bijvoorbeeld door hen voedsel te verkopen dat als offer is gegeven of door hen geld te lenen. [317]

Bezit faciliteert directe communicatie tussen de lwa en zijn volgelingen [298] via de chwal, de lwa communiceert met hun toegewijden, door raad, tuchtiging, zegeningen, waarschuwingen over de toekomst en genezing aan te bieden. [318] Lwa bezit heeft een genezende functie, waarbij van de bezetene verwacht wordt dat hij mogelijke genezingen onthult voor de kwalen van de verzamelden. [298] Kleding die de chwal aanraakt, wordt beschouwd als geluk brengend. [319] De lwa kan ook advies geven aan de persoon die ze bezitten, omdat wordt aangenomen dat deze laatste geen enkele herinnering aan de gebeurtenissen heeft, en er wordt verwacht dat andere leden van de congregatie de boodschap van de lwa zullen doorgeven. [319] In sommige gevallen hebben beoefenaars gemeld dat ze bezeten waren op andere momenten van het gewone leven, zoals wanneer iemand midden op de markt is, [320] of wanneer ze slapen. [321]

Genezing en schade toebrengen

Genezing speelt een belangrijke rol in Vodou. [322] Manbo en oungan bieden vaak amuletten en amuletten, [323] vaak genoemd pwen (punten). [324] Ze hebben doorgaans een brede kennis van planten en hun toepassingen bij genezing. [158] Ze zullen vaak baden voorschrijven met verschillende ingrediënten als onderdeel van het genezingsproces. [325] In Haïti zijn er ook "kruidendokters" die kruidengeneesmiddelen aanbieden voor verschillende aandoeningen los van de oungan en manbo, ze hebben een beperkter bereik in de problemen waarmee ze te maken hebben. [188]

Vodou leert dat bovennatuurlijke factoren veel problemen veroorzaken of verergeren. [326] Er wordt aangenomen dat mensen bovennatuurlijke schade kunnen toebrengen aan anderen, hetzij onbedoeld of opzettelijk. [327] In Haïti kunnen oungan of manbo hun cliënten adviseren om hulp te zoeken bij medische professionals, terwijl laatstgenoemden hun patiënten ook naar een oungan of manbo kunnen sturen. [189] Te midden van de verspreiding van het HIV/AIDS-virus in Haïti aan het einde van de twintigste eeuw, uitten gezondheidswerkers hun bezorgdheid dat Vodou bijdroeg aan de verspreiding van de ziekte, zowel door seksuele activiteit tussen een reeks partners te bestraffen als door individuen raadpleeg oungan en manbo voor medisch advies in plaats van artsen. [328] Tegen het begin van de eenentwintigste eeuw werkten verschillende NGO's en andere groepen aan het betrekken van Vodou-officiëlen in de bredere campagne tegen HIV/AIDS. [329]

Iemand die zich tot de lwa wendt om anderen kwaad te doen, is een bòkò of bokor, [330] en beschreven als iemand die Sert des deux mains ("serveert met beide handen"), [331] of is travaillant des deux mains ("werken met beide handen"). [175] Deze beoefenaars handelen in baka, kwaadaardige geesten die soms in dierlijke vorm voorkomen. [332] Bòko wordt ook verondersteld te werken met lwa acheté ("kocht lwa"), omdat de goede lwa ze als onwaardig hebben afgewezen. [333] Hun rituelen zijn vaak verbonden met petwo-riten, [334] en zijn vergelijkbaar met Jamaicaanse obeah. [334] Volgens het Haïtiaanse populaire geloof houden deze bòkò zich bezig met opgaven of expedities, waarbij de doden tegen een persoon worden geplaatst om diens plotselinge ziekte en dood te veroorzaken. [334] In de Haïtiaanse religie wordt algemeen aangenomen dat een object doordrenkt kan zijn met bovennatuurlijke eigenschappen, waardoor het een wanga, die vervolgens ongeluk en ziekte genereert. [335] In Haïti is er veel argwaan en afkeuring jegens degenen die ervan worden verdacht bòkò te zijn. [175] Aangenomen wordt dat de vloeken van de bòkò worden tegengegaan door de acties van de oungan en manbo, die de vloek kunnen terugdraaien door een exorcisme dat aanroepen van beschermende loa, massages en baden omvat. [334] In Haïti zijn sommige oungan en manbo ervan beschuldigd actief met bòkò samen te werken, waarbij ze ervoor zorgden dat laatstgenoemden individuen zouden vervloeken, zodat ze financieel kunnen profiteren van het verwijderen van deze vloeken. [175]

Begrafenissen en zombies Bewerken

Na het overlijden van een persoon, desounen ritueel bevrijdt de gwo-bon-anj van het lichaam. [131] Na de desounen wordt het lijk gebaad door een persoon genaamd de benyè, die de overledene berichten geeft om naar Ginen te brengen. [336] Een wake, de heel erg, wordt gehouden waarin bezoekers worden gevoed. [336] Het lichaam wordt dan begraven op de begraafplaats, meestal in een houten kist. [336] Op de dag van de begrafenis, geval kanari (breken van de aarden pot) vindt plaats bij de ounfo. Hierin wordt een pot gewassen in kleren en andere substanties, in een greppel geplaatst die in de peristilbodem is gegraven en vervolgens wordt verpletterd door de oungan of manbo. De greppel wordt dan opnieuw gevuld. [337] De nacht na de begrafenis, noveen vindt plaats in het huis van de overledene, met rooms-katholieke gebeden. [338] Een jaar na hun overlijden wordt een mis gehouden voor de overledene. [339] Een jaar en een dag na de dood van de persoon, een ritueel genaamd de ouete mó nan ba dlo ("de doden uit de wateren van de afgrond halen") kan plaatsvinden, waarbij de gwo-bon-anj van de overledene wordt teruggewonnen uit het rijk van de doden en in een aarden pot of fles wordt geplaatst, de zogenaamde govi. Nu verankerd in de wereld van de levenden, wordt de gwo-bon-anj van deze voorouder in staat geacht zijn nakomelingen te helpen en hen te leiden met zijn wijsheid. [340] Beoefenaars geloven soms dat het niet uitvoeren van dit ritueel kan leiden tot ongeluk, ziekte en overlijden voor de familie van de overledene. [341]

Zombies behoren tot de meest sensationele aspecten van de Haïtiaanse religie. [342] Een populaire overtuiging is dat een bòkò de dood van een persoon kan veroorzaken en vervolgens hun ti bon ange kan grijpen, waardoor het slachtoffer buigzaam en bereid is om de bevelen van de bòkò te gehoorzamen. [343] Haïtianen zijn over het algemeen niet bang voor zombies, maar zijn eerder bang om zelf te zombieën. [343] De antropoloog Wade Davis betoogde dat dit geloof geworteld was in een echte praktijk, waarbij het geheime genootschap van Bizango een bepaald brouwsel gebruikte om hun slachtoffer in een staat te brengen die op de dood leek. Nadat het individu toen dood was aangenomen, voerde Davis aan, zouden de Bizango een ander medicijn toedienen om hen te doen herleven, waardoor de indruk van opstanding werd gewekt. [344]

Festival en bedevaart bewerken

Op de heiligendagen van de rooms-katholieke kalender houden vodouïsten vaak 'verjaardagsfeestjes' voor de lwa die wordt geassocieerd met de heilige wiens dag het is. [345] Tijdens deze kunnen speciale altaren worden gemaakt voor de Iwa die wordt gevierd, [346] en hun favoriete voedsel zal worden bereid. [347] Toewijding aan de Guédé komt vooral veel voor rond de dagen van de doden, Allerheiligen (1 november) en Allerzielen (2 november). [348] Ter ere van de doden vinden deze vieringen grotendeels plaats op de begraafplaatsen van Port-au-Prince. [349] Op dit festival kleden degenen die toegewijd zijn aan de Gede-geesten zich op een manier die aansluit bij de associaties van de Gede met de dood. Dit omvat het dragen van zwarte en paarse kleding, rouwjassen, zwarte sluiers, hoge hoeden en zonnebrillen. [350]

Bedevaart is een onderdeel van de Haïtiaanse religieuze cultuur. [351] Eind juli bezoeken Voudoïstische pelgrims Plaine du Nord nabij Bwa Caiman, waar volgens de legende de Haïtiaanse revolutie begon. Daar worden offers gebracht en pelgrims dompelen zich onder in de trou (modderputten). [352] De pelgrims misen vaak voor de kerk van Saint Jacques, waarbij Saint Jacques wordt gezien als de lwa Ogou. [353] Een ander bedevaartsoord is Saint d'Eau, een berg geassocieerd met de lwa Ezili Danto.[354] Haïtiaanse pelgrims dragen gewoonlijk gekleurde touwen om hun hoofd of middel tijdens hun pelgrimstocht. [351] De godsdienstgeleerden Terry Rey en Karen Richman voerden aan dat dit kan voortvloeien uit een Kongolees gebruik, kanga ("te binden"), waarbij heilige voorwerpen ritueel werden vastgebonden met touw. [355]

Voor de revolutie

In 1492 stichtte de Spaanse expeditie van Christoffel Columbus de eerste Europese kolonie op Hispaniola, hoewel deze al snel werd weggevaagd, waarschijnlijk door inheemse gemeenschappen, werd al snel een tweede gesticht. [356] De inheemse bevolking van Hispaniola was waarschijnlijk Taino en had zich daar enkele eeuwen eerder vanuit het vasteland van Amerika gevestigd. [357] Een groeiende Europese aanwezigheid decimeerde de inheemse bevolking, zowel door geïntroduceerde ziekten als door uitbuiting als arbeiders. [358] De Europese kolonisten wendden zich vervolgens tot geïmporteerde West-Afrikaanse slaven als een nieuwe bron van arbeidskrachten. Afrikanen arriveerden voor het eerst op Hispaniola rond 1512. [359] De meeste tot slaaf gemaakte mensen waren krijgsgevangenen. [360] Sommigen waren waarschijnlijk priesters van traditionele religies, die hielpen hun riten naar Amerika te vervoeren. [360] Onder de tot slaaf gemaakte West-Afrikanen die naar Hispaniola werden gebracht, waren waarschijnlijk ook moslims, hoewel de islam weinig invloed uitoefende op de vorming van Vodou. [361] West-Afrikaanse slaven associeerden hun traditionele goden met heiligen uit het rooms-katholieke pantheon. Andrew Apter noemde dit een vorm van "collectieve toe-eigening" door tot slaaf gemaakte Afrikanen. [81]

Tegen het einde van de 16e eeuw vestigden Franse kolonisten zich in het westen van Hispaniola, waarbij Spanje in 1697 de Franse soevereiniteit over dat deel van het eiland erkende. heroriënteerde zijn economie rond de massale export van indigo, koffie, suiker en cacao naar Europa. [362] Om de plantages te bewerken, zochten de Franse kolonisten arbeidskrachten uit verschillende bronnen, waaronder een hernieuwde nadruk op het importeren van tot slaaf gemaakte Afrikanen. Uiteindelijk werd Saint-Domingue de kolonie met het grootste aantal slaven in het Caribisch gebied. [363] Sommige tot slaaf gemaakte mensen ontsnapten, werden Marrons en vormden groepen met hun eigen tradities. [364]

Twee belangrijke bepalingen van de Code Noir door koning Lodewijk XIV van Frankrijk in 1685 verbood de openlijke beoefening van alle Afrikaanse religies. [365] Deze code dwong slavenhouders om hun slaven te laten dopen als rooms-katholieken en vervolgens in de religie te onderwijzen [366] [365] het feit dat het proces van slavernij ertoe leidde dat deze Afrikanen christen werden, was een belangrijke manier waarop de slaaf - eigenaren probeerden hun acties moreel te legitimeren. [367] Veel slavenhouders hadden er echter weinig belang bij dat hun slaven onderwezen werden in de rooms-katholieke leer [367] ze wilden vaak niet dat hun slaven tijd zouden besteden aan het vieren van heiligendagen in plaats van te werken en waren ook bezorgd dat zwarte gemeenten zouden kunnen ruimte om in opstand te komen. [368] Terwijl het katholicisme werd gebruikt als een instrument voor onderdrukking, zouden tot slaaf gemaakte Haïtianen, deels uit noodzaak, aspecten van het christendom in hun Vodou opnemen. [365] Vodou-rituelen moesten in het geheim plaatsvinden, meestal 's nachts werd zo'n rite waargenomen en gerapporteerd in de 18e eeuw door een blanke man, Médéric Louis Élie Moreau de Saint-Méry. [369]

De Haïtiaanse revolutie en de 19e eeuw

Vodou zou nauw verbonden zijn met de Haïtiaanse revolutie. [370] Twee van de vroege leiders van de revolutie, Boukman en Francois Mackandal, stonden bekend als machtige oungans. [370] Volgens de legende vond op 14 augustus 1791 een Vodou-ritueel plaats in Bois-Caïman waar de deelnemers zwoeren de slavenhouders omver te werpen. Na dit ritueel vermoordden ze blanken die in de omgeving woonden. [371] [372] Hoewel het een populair verhaal is in de Haïtiaanse folklore, heeft het weinig historisch bewijs om het te ondersteunen. [373] Te midden van een groeiende opstand, beval de Franse keizer Napoleon Bonaparte in 1801 troepen onder leiding van Charles Leclerc. [374] In 1803 gaven de Franse militairen de nederlaag toe en de rebellenleider Jean-Jacques Dessalines riep Saint-Domingue uit tot een nieuwe republiek genaamd Haïti. [375] Nadat Dessalines in 1806 stierf, splitste Haïti zich in twee landen voordat het in 1822 herenigd werd. [376]

De revolutie brak de grote grondbezit en creëerde een samenleving van kleine zelfvoorzienende boeren. [377] Haïtianen begonnen grotendeels in te wonen lakous, of uitgebreide familiesamenstellingen, die het behoud van in Afrika afgeleide Creoolse religies mogelijk maakten. [378] Deze lakous hadden vaak hun eigen lwa rasin (root lwa). [379] Veel rooms-katholieke missionarissen waren gedood tijdens de revolutie [380] en na de overwinning verklaarde Dessalines zichzelf tot hoofd van de kerk in Haïti. [380] Uit protest tegen deze acties weigerde de rooms-katholieke kerk de republiek te erkennen en verbrak ze de banden met Haïti in 1805 [381] waardoor Vodou de overhand kreeg in het land. [382] Veel kerken die verlaten waren door rooms-katholieke congregaties werden geadopteerd voor Vodou-riten, waardoor de sycretisering tussen de verschillende systemen werd voortgezet. [383] De rooms-katholieke kerk herstelde haar formele aanwezigheid in Haïti in 1860. [382]

De eerste drie presidenten van Haïti probeerden Vodou te onderdrukken en gebruikten de politie om nachtelijke rituelen te doorbreken. Ze vreesden dat het een bron van rebellie zou zijn. [384] In 1847 werd Faustin Soulouque president, hij had sympathie voor Vodou en stond toe dat het meer openlijk werd beoefend. [385] In de Bizoton-affaire van 1863 werden verschillende Vodou-beoefenaars beschuldigd van het ritueel doden van een kind voordat het werd opgegeten. Historische bronnen suggereren dat ze mogelijk zijn gemarteld voordat ze de misdaad bekentenis, waarbij ze werden geëxecuteerd. [386] De affaire kreeg veel aandacht. [386]

20e eeuw tot heden

Het Amerikaanse leger bezette Haïti tussen 1915 en 1934. [387] Dit stimuleerde internationale belangstelling voor Vodou, [388] waarbij sommige beoefenaars shows organiseerden op basis van Vodou-rituelen om vakantiegangers te vermaken, vooral in Port-au-Prince. [389] De periode zag ook een groeiende migratie van het platteland naar de stad in Haïti, [390] en de toenemende invloed van de rooms-katholieke kerk. [390] 1941 zag de lancering van Operatie Nettoyage (Operatie opruimen), een proces dat wordt ondersteund door de rooms-katholieke kerk om Vodou uit te roeien, wat resulteert in de vernietiging van veel ounfo's. [391] Gewelddadige reacties van vodouïsten leidden ertoe dat president Elie Lescot de operatie opgaf. [392] De invloed van de kerk in Haïti werd ingeperkt door François Duvalier, de president van Haïti van 1957 tot 1971, [393] die zich met Vodou associeerde en het voor zijn eigen doeleinden gebruikte. [394] De administratie van Duvalier hielp Vodou op te klimmen tot de rol van de nationale doctrine en noemde het "de hoogste factor van Haïtiaanse eenheid". [395] Onder zijn regering verdubbelden de regionale netwerken van oungans als die van het land chefs-de-sections (hoofden van de landelijke afdeling). [396] Nadat zijn zoon, Jean-Claude Duvalier, in 1986 uit zijn ambt werd gezet, waren er aanvallen op vodouïsten die de Duvaliers ondersteunden, deels ingegeven door protestantse anti-vodou-campagnes. [397] Twee groepen, de Zantray en Bode Nasyonal, werden gevormd om de rechten van Vodouizans om hun religie te praktiseren te verdedigen. Deze groepen hielden verschillende bijeenkomsten en demonstraties in Haïti. [398]

In maart 1987 werd een nieuwe Haïtiaanse grondwet ingevoerd, artikel 30, waarin de vrijheid van godsdienst in het land werd vastgelegd. [399] In 2003 verleende president Jean-Bertrand Aristide Vodou officiële erkenning, [400] en karakteriseerde het als een 'essentieel constitutief element van de nationale identiteit'. [401] Hierdoor konden Vodou-specialisten zich inschrijven om burgerlijke ceremonies zoals bruiloften en begrafenissen te begeleiden. [401] Sinds de jaren negentig is het evangelisch protestantisme in Haïti gegroeid, wat spanningen met vodouïsten heeft veroorzaakt [34] deze protestanten beschouwen vodou als satanisch, [402] en in tegenstelling tot de rooms-katholieke autoriteiten hebben ze over het algemeen geweigerd compromissen te sluiten met vodouïsten. [403] Deze protestanten hebben een reeks medische klinieken, scholen, weeshuizen en andere voorzieningen geopend om de armen van Haïti te helpen, [404] met degenen die zich bij de protestantse kerken aansluiten en meestal hun praktijk van Vodou opgeven. [405] Protestantse groepen hebben zich gericht op het bekeren van oungan en manbo in de hoop dat de impact door de bevolking filtert. [26] De aardbeving in Haïti in 2010 heeft ook de bekering van Vodou tot het protestantisme in Haïti aangewakkerd. [406] Veel protestanten, waaronder de Amerikaanse televangelist Pat Robertson, voerden aan dat de aardbeving een straf was voor de zonden van de Haïtiaanse bevolking, inclusief hun beoefening van Vodou. [407] Aanvallen van het gepeupel op Vodou-beoefenaars volgden in de nasleep van de aardbeving, [408] en opnieuw in de nasleep van de cholera-uitbraak in 2010, waarbij verschillende Vodou-priesters werden gelyncht. [409] [410]

Haïtiaanse emigratie begon in 1957 toen grotendeels Haïtianen uit de hogere en middenklasse de regering van Duvalier ontvluchtten, en nam toe na 1971 toen veel armere Haïtianen ook probeerden te ontsnappen naar het buitenland. [411] Veel van deze migranten namen Vodou mee. [412] In de VS heeft Vodou niet-Haïtianen aangetrokken, vooral Afro-Amerikanen en migranten uit andere delen van het Caribisch gebied. [334] Daar heeft Vodou gesynchroniseerd met andere religieuze systemen zoals Santería en Espiritismo. [334] In de VS begonnen degenen die Louisiana Voodoo in de tweede helft van de 20e eeuw wilden doen herleven, praktijken die de religie dichter bij de Haïtiaanse Vodou of Santería brachten die Louisiana Voodoo vroeg in die eeuw schijnt te zijn geweest. [413] Verwante vormen van Vodou bestaan ​​in andere landen in de vorm van Dominicaanse Vudú en Cubaanse Vodú. [414]

Het is moeilijk vast te stellen hoeveel Haïtianen vodou beoefenen, vooral omdat het land nooit een nauwkeurige telling heeft gehad en veel vodouïsten niet openlijk zullen toegeven dat ze de religie praktiseren. [415] De meeste Haïtianen beoefenen zowel Vodou als rooms-katholicisme. [34] Een vaak gebruikte grap over Haïti stelt dat de bevolking van het eiland 85% rooms-katholiek, 15% protestant en 100% vodou is. [416] Halverwege de twintigste eeuw merkte Métraux op dat Vodou werd beoefend door de meerderheid van de boeren en het stadsproletariaat in Haïti. [417] Naar schatting 80% van de Haïtianen beoefent Vodou [383] Desmangles schat het aantal Haïtiaanse beoefenaars op zes miljoen. [418] Niet iedereen neemt altijd deel aan de religie, maar velen zullen in tijden van nood de hulp inroepen van Vodou-priesters en priesteressen. [419]

Vodou richt zich niet op bekering. [420] Individuen leren over de religie door hun betrokkenheid bij de rituelen, hetzij in huis of in de tempel, in plaats van door speciale lessen. [421] Kinderen leren om deel te nemen aan de religie grotendeels door het observeren van volwassenen. [227]


De folklore van eieren: hun mystieke, krachtige symboliek

Al millennia en over de hele wereld is het ei een krachtig symbool geweest, dat de aarde, vruchtbaarheid en opstanding vertegenwoordigt. Geen wonder dat eieren ook veel voorkomen in folkloristische overtuigingen, zulke fragiele verpakkingen van embryonaal vogelleven hebben een magische kwaliteit die ons allemaal aanspreekt.

Voor vroege mensen moet een schelp die barst om nieuw leven te onthullen op een manier die zo verschilt van de reproductie van zoogdieren, zowel buitenaards als wonderbaarlijk zijn geweest. Maar aangezien vogels elk continent bevolken, was het ook een alomtegenwoordig fenomeen, wat gedeeltelijk kan verklaren waarom eieren universele symbolen van leven en opstanding werden.

Oude volkeren koppelden de magie van dit pakket nieuw leven aan de schepping zelf, in de overtuiging dat de wereld werd gevormd uit een kosmisch ei. Zo'n ei komt voor in de oude overtuigingen van India, Egypte, Griekenland en Fenicië. In één verhaal verscheen Brahma, de hindoe-schepper, uit een gouden ei dat dreef in universele wateren, terwijl Chronos, de Griekse personificatie van de tijd, een ei produceerde waaruit de schepper van de wereld voortkwam.

In de Australische Aboriginal Dreamtime was het ei een symbool van licht. Toen Dinewan de Emu ruzie had met Brolga de dansende vogel, greep Brolga boos een ei uit Dinewan's nest en lanceerde het in de lucht. De dooier sloeg op hout, vatte vlam en veranderde in een verblindende zon die een tot dan toe donkere wereld verlichtte.

Het orfische ei van Jacob Bryant (1774). Het orfische ei in een afbeelding van de 18e-eeuwse mythograaf Jacob Bryant. In de overtuigingen van de oude Grieken was dit het kosmische ei waaruit Phanes, de god van de voortplanting, voortkwam.

Oude riten en rituelen

De Grieken en Romeinen uit de oudheid plaatsten eieren in graven of lieten er nesten van eieren naast - een teken van leven na de dood - terwijl Maori-mensen hun doden begroeven met een ei van een nu uitgestorven moa in één hand. Nog steeds eten Joodse rouwenden traditioneel eieren na een begrafenis om verlies en de cirkel van het leven aan te duiden.

Meer dan 2500 jaar geleden werden eierschalen versierd als onderdeel van lenterituelen in Afrika en elders om nieuwe groei en leven te symboliseren. Ongetwijfeld beïnvloed door dergelijke tradities, nam het christendom het ei over om de paasopstanding van Christus aan te duiden. De decoratief beschilderde eieren van Oost-Europese landen, zoals de pysanka van Oekraïne, werden gebruikt in christelijke rituelen vanaf de 10e eeuw na Christus. Tegen het einde van de 13e eeuw begonnen struisvogeleieren, die voor het eerst in moskeeën hadden gehangen om licht en leven te symboliseren, ook in kerken te verschijnen en werden ze gebruikt in paasceremonies.

Ruim voor de komst van het christendom werden eieren ook ritueel gebruikt om menselijke en agrarische vruchtbaarheid aan te moedigen. Dergelijke praktijken gingen door, zodat bijvoorbeeld in het 17e-eeuwse Frankrijk een bruid een ei brak om de vruchtbaarheid te verzekeren wanneer ze haar nieuwe huis binnenging, terwijl Duitse boeren in de lente eieren, brood en meel op hun ploegen smeerden terwijl ze hun velden.

Vrouwen van het inheemse Japanse Ainu-volk moesten eieren uit de nesten van bepaalde vogels halen en deze aan hun echtgenoten of vaders aanbieden. De vrouwen zouden dan de eieren vermengen met zaden die dat jaar moesten worden geplant, terwijl de mannen baden voor een goede oogst en maakten inao (talismannen) om in de nesten te plaatsen.

Een struisvogelei versierd met Punische kunstwerken, ontdekt in Andalusië, Spanje en daterend tussen 599 en 300 voor Christus (door Luis García, CC BY-SA 3.0, https://commons.wikimedia.org/w/index.php?curid= 6445410)

Gewoon magie

Van dergelijke associaties met 'nieuw leven' werden eieren doordrenkt met allerlei magische eigenschappen. Volgens Funk & Wagnalls Standard Dictionary of Folklore, Mythology and Legend, in de folklore in heel Europa geloofde men ooit dat de kracht van een kwaadaardige bovennatuurlijke kracht alleen kon worden vernietigd als een ei, meestal verborgen in het lichaam van een dier, werd gebroken - mogelijk de oorzaak van het pletten van de schaal van een gekookt ei na het eten ervan pech voorkomen.

Zuidelijke zwarte Amerikanen zouden een voorraad eierkennis hebben, inclusief overtuigingen dat een moedervlek of een struma verwijderd kon worden door het negen dagen met een vers kippenei te wrijven en het ei vervolgens onder de deur te begraven. Dromen over eieren voorspelde geluk, rijkdom of een bruiloft, maar als de eieren gebroken waren, betekende dat dat geliefden ruzie zouden krijgen.

Inheemse Amerikanen uit het midden van de Verenigde Staten beoefenden ook 'egg curing', een traditionele behandeling die waarschijnlijk in Europa is ontstaan. Om een ​​ziekte te diagnosticeren, werd het ei gebroken en over de blote huid van een patiënt gewreven, waarbij de 'genezer' de ziekte diagnosticeerde aan elke gebruikelijke vorm of kleur van de dooier en het eiwit. Als alternatief, vaak om koorts te verlichten, werd een ongebroken ei op de huid gewreven om de hitte te absorberen en vervolgens in een stroompje begraven.

Oomancy, waarzeggerij door eieren, was ooit ook wijdverbreid. Het wit (albumine) van het ei zou in het water vallen en er zouden verschillende voorspellingen worden gedaan op basis van de vormen die het vormde.

Een voorbeeld van een traditionele Oekraïense pysanka uit het dorp Kosmach in Ivano-Frankivsk. (Door Lubap – Eigen werk, CC BY-SA 4.0, https://commons.wikimedia.org/w/index.php?curid=38546959)

Vandaag de dag blijven rode en andere felgekleurde eieren in China een rol spelen in traditionele naamgevingsceremonies. In Oost-Europa blijft het versieren van paaseieren een wijdverbreide traditie en in orthodoxe kerken zegenen priesters de eieren nog steeds als een opstandingssymbool. Elders blijven paaseieren zoeken, eieren rollen en andere versierde eiertradities bestaan ​​buiten de meer wijdverbreide handel in chocolade-eieren.

Terwijl de moderne wereld met zijn praktische, wetenschappelijke kennis van biologische vormen eieren misschien nooit zou kunnen zien met de verwondering die ze bij onze voorouders hebben gewekt, kunnen we hun krachtige symboliek begrijpen. Hun magie is in sommige opzichten ook onlosmakelijk verbonden met de schoonheid en het mysterie van de vogels die ze voortbrengen - wezens die naar de hemel vliegen en ooit algemeen werden beschouwd als instrumenten en zelfs personificaties van de goden.

Wil je kans maken op een exemplaar van dit prachtige nieuwe vogelboek?

Bloomsbury heeft vriendelijk aangeboden 3 exemplaren van Vogels: Mythe, Overlevering en Legende door Marianne Taylor en Rachel Warren Chadd voor #FolkloreThursday-lezers!

Schrijf je in voor de #FolkloreThursday nieuwsbrief voor details over hoe u een exemplaar kunt winnen (geldig in oktober 2016).

Vogels in legendes, fabels en folklore, Ernest Ingersoll (Longmans, Green en Co., New York, 1923). Beschikbaar vanaf: https://archive.org/stream/birdsinlegendfab00inge/birdsinlegendfab00inge_djvu.txt

Funk & Wagnalls Standard Dictionary of Folklore, Mythology and Legend, red. Maria Leach (Funk & Wagnalls Company, New York, 1949)


Bekijk de video: Kies je elfen boodschap Heden Veranderingen en Probleem oplossing. (Januari- 2022).