Geschiedenis Podcasts

The White Rose Anti-Nazi Group

The White Rose Anti-Nazi Group


We are searching data for your request:

Forums and discussions:
Manuals and reference books:
Data from registers:
Wait the end of the search in all databases.
Upon completion, a link will appear to access the found materials.

In het voorjaar van 1942 hoorden we van de arrestatie en executie van 10 of 12 communisten. En mijn broer (Hans Scholl) zei: "In naam van burgerlijke en christelijke moed moet er iets gebeuren." Sophie kende de risico's. Fritz Hartnagel vertelde me over een gesprek in mei 1942. Sophie vroeg hem duizend mark, maar wilde hem niet vertellen waarom. Hij waarschuwde haar dat weerstand zowel haar hoofd als haar nek zou kunnen kosten. Ze zei tegen hem: "Daar ben ik me van bewust". Sophie wilde het geld om een ​​drukpers te kopen om de anti-nazi pamfletten te publiceren.

De keuze voor de naam "White Rose" is niet gemakkelijk te verklaren. De roos als een symbool van geheimhouding kan bij hen zijn opgekomen, en "wit" zou het feit kunnen weerspiegelen dat hun pamfletten niet geïnspireerd waren door enige kleur van politiek denken, maar door breed humanisme... De groep had geen zin om bommen te gooien , of om enig letsel aan mensenlevens te veroorzaken. Ze wilden de geest van mensen beïnvloeden tegen het nazisme en militarisme.

The White Rose, met als leiders Sophie Scholl en haar broer Hans, studenten aan de Universiteit van München, die een reeks clandestiene pamfletten drukten die de nazi-heerschappij veroordeelden en opriepen tot verzet ertegen. Samen met enkele gelijkgestemde studenten, die allemaal geïnspireerd waren door hun christelijk geloof en toewijding aan humanistische idealen, verspreidden ze deze pamfletten in heel Duitsland en Oostenrijk.

Een van de vele groepen die zowel in geest als in actie op elkaar leken, was die van de Scholls (broer en zus) en hun vrienden; in 1942 en 1943 maakten en verspreidden ze in München pamfletten waarin werd opgeroepen tot verzet tegen de regering en de oorlog. Hoewel ze zich realiseerden dat hun activiteiten het regime nauwelijks schade konden toebrengen, waren ze bereid zichzelf op te offeren. Stiekem hadden ze misschien gehoopt op grotere resultaten, maar in de eerste plaats waren ze bereid hun leven op het spel te zetten voor de zaak.

Een kleine groep Münchense studenten... sprak zich heftig uit, niet alleen tegen het regime maar ook tegen de morele traagheid en gevoelloosheid van het Duitse volk. Onder de naam White Rose deden ze oproepen en schilderden leuzen op muren waarin werd opgeroepen tot een opstand tegen Hitler. Ze smeedden ook banden met gelijkgestemde studenten in Berlijn, Stuttgart, Hamburg en Wenen... Hun motieven waren een van de eenvoudigste en helaas de zeldzaamste: een besef van goed en kwaad en een vastberadenheid om actie te ondernemen.

Met behulp van kleine kopieermachines trotseerden de studenten een enorm machtig staatsapparaat. Het wachtwoord White Rose is ontworpen om een ​​christelijke geest te symboliseren die van alles hield wat nobel en mooi was en zich verzette tegen de "dictatuur van het kwaad" in het nationaal-socialistische Duitsland. Medio februari 1943 namen de Scholls, geholpen door andere studenten, deel aan een demonstratie in de straten van München, het eerste protest in zijn soort in het Derde Rijk.

Alle leden van de Witte Roos deelden een diepe liefde voor de Duitse filosofie en gebruikten ideeën uit het erfgoed om hun afkeer van de nazi's te uiten... De Witte Roos waren dapper en geweldloos, en verzetten zich op de enige manier die ze konden: met woorden. Ze verspreidden idealistische, romantische pamfletten waarin ze het Duitse volk opriepen om op te staan ​​tegen repressie en geweld.

Tijdens het transport naar het front stond hun trein enkele minuten stil op een Pools station. Langs de oever zag hij vrouwen en meisjes voorovergebogen en zwaar mannenwerk met pikhouwelen doen. Ze droegen de gele Davidster op hun blouses. Hans glipte door het raam van zijn auto en naderde. De eerste in de groep was een jong, uitgemergeld meisje met kleine, tere handen en een mooi, intelligent gezicht met een uitdrukking van onuitsprekelijk verdriet. Had hij iets dat hij haar zou kunnen geven? Hij herinnerde zich zijn ijzeren rantsoen - een reep chocola, rozijnen en noten - en liet het in haar zak glijden. Het meisje gooide het voor zijn voeten op de grond met een gekweld maar oneindig trots gebaar. Hij pakte het op, glimlachte en zei: "Ik wilde iets doen om je een plezier te doen". Toen bukte hij zich, plukte een madeliefje en legde het samen met het pakje aan haar voeten. De trein kwam in beweging en Hans moest een paar grote sprongen maken om weer in te stappen. Vanuit het raam kon hij zien dat het meisje stilstond en naar de vertrekkende trein keek, de witte bloem in haar haar.

Niets is een beschaafde natie zo onwaardig als zich te laten 'regeren' zonder tegenstand door een onverantwoordelijke kliek die heeft toegegeven aan een laag instinct. Het is zeker dat tegenwoordig elke eerlijke Duitser zich schaamt voor zijn regering. Wie van ons heeft enig idee van de dimensies van schaamte die ons en onze kinderen zullen overkomen wanneer op een dag de sluier van onze ogen is gevallen en de meest verschrikkelijke misdaden - misdaden die elke menselijke maat oneindig ver te boven gaan - het daglicht bereiken? Als het Duitse volk al zo corrupt en geestelijk verpletterd is dat het geen hand opsteekt, lichtzinnig vertrouwend op een twijfelachtig geloof in de wettige orde in de geschiedenis; als ze afstand doen van het hoogste beginsel van de mens, dat wat hem boven alle andere schepselen van God verheft, zijn vrije wil; als ze de wil opgeven om beslissende actie te ondernemen en het wiel van de geschiedenis te draaien en het zo te onderwerpen aan hun eigen rationele beslissing; als ze zo verstoken zijn van alle individualiteit, al zo ver zijn gegaan op de weg om te veranderen in een geestloze en laffe massa - dan, ja, ze verdienen hun ondergang... Bied passieve weerstand-weerstand - waar je ook bent, voorkom de verspreiding van deze atheïstische oorlogsmachine voordat het te laat is, voordat de laatste steden, zoals Keulen, tot puin zijn gereduceerd, en voordat de laatste jonge man van het land zijn bloed heeft gegeven op een slagveld voor de overmoed van een ondermens. Vergeet niet dat ieder volk het regime verdient dat het bereid is te doorstaan.

Passief verzet verwijst gewoonlijk naar acties van niet-gewelddadig protest of verzet tegen autoriteit. Centraal staat de bewuste keuze van de acteurs om zelfs bij gewelddadige agressie af te zien van een gewelddadige reactie. De term werd algemeen gebruikt tijdens de onafhankelijkheidsstrijd in India tussen de jaren 1920 en 1948. Het is op grote schaal gebruikt door groepen die geen formele autoriteit of positie hebben en wordt soms het wapen van de zwakken genoemd... Passief verzet heeft een lange en gevarieerde geschiedenis... Henry David Thoreau (1817-1862) verwoordde op beroemde wijze zijn oproep tot burgerlijke ongehoorzaamheid met zijn daad van belastingweigering tijdens de Mexicaanse oorlog in de jaren 1840. Suffragisten hielden in het begin van de twintigste eeuw demonstraties in grote steden in de Verenigde Staten en Groot-Brittannië; een paar namen deel aan hongerstakingen.

Passief verzet kreeg een brede publieke erkenning in de Verenigde Staten toen de burgerrechtenbeweging in de jaren vijftig en zestig explodeerde. Gedurende de bewegingsjaren werden technieken van passief verzet gebruikt om zowel een moreel standpunt over rechten en gelijkheid te verdedigen als om economische en politieke druk uit te oefenen. Martin Luther King Jr. putte uit Gandhi en zijn eigen christelijke traditie om een ​​strategie van geweldloosheid te formuleren. Net als Gandhi's satyagrahis marcheerden burgerrechtenactivisten vreedzaam en publiekelijk in Birmingham, Alabama, in Selma, Alabama en elders. Ze accepteerden ook de kosten van hun acties, waaronder ongemak, arrestatie, afranselingen en zelfs de dood.

De beschuldigde Hans Scholl hield zich lange tijd bezig met de politieke situatie. Hij kwam tot de conclusie dat net als in 1918, dus ook na de machtsovername door de nationaal-socialisten in 1933, niet de meerderheid van de Duitse massa, maar vooral de intellectuelen politiek gefaald hadden.

Hij besloot daarom folders voor te bereiden en te verspreiden die bedoeld waren om zijn ideeën onder de brede massa van het volk te brengen. Hij kocht een kopieermachine en met de hulp van een vriend, Alexander Schmorell, met wie hij vaak over zijn politieke opvattingen had gesproken, kocht hij een typemachine. Vervolgens stelde hij het eerste pamflet van de Witte Roos op en beweert eigenhandig ongeveer honderd exemplaren te hebben gemaakt en te hebben gemaild naar adressen gekozen uit het telefoonboek van München. Daarbij selecteerde hij vooral mensen uit academische kringen, maar ook restauranthouders, die, zo hoopte hij, de inhoud van de folders via mond-tot-mondreclame zouden verspreiden.

Deze opruiende pamfletten bevatten aanvallen op het nationaal-socialisme en in het bijzonder op zijn cultureel-politieke partijen; verder bevatten ze verklaringen over de vermeende gruweldaden van het nationaal-socialisme, namelijk de vermeende moord op de joden en de vermeende gedwongen deportatie van de Polen.

Sinds de verovering van Polen zijn in dit land driehonderdduizend Joden op de meest beestachtige manier vermoord. Hier zien we de meest afschuwelijke misdaad tegen de menselijke waardigheid, een misdaad die ongeëvenaard is in de hele geschiedenis... Alle mannelijke nakomelingen van de huizen van de adel tussen de vijftien en twintig jaar werden vervoerd naar concentratiekampen in Duitsland en veroordeeld tot dwangarbeid, en alle meisjes van deze leeftijdsgroep werden naar Noorwegen gestuurd, naar de bordelen van de SS! Waarom zou je je deze dingen vertellen, aangezien je je er volledig van bewust bent - of zo niet van deze, dan van andere even ernstige misdaden begaan door deze verschrikkelijke ondermenselijkheid? Want hier raken we aan een probleem dat ons diep raakt en ons allemaal dwingt na te denken. Waarom gedraagt ​​het Duitse volk zich zo apathisch tegenover al deze afschuwelijke misdaden, misdaden die de mensheid zo onwaardig zijn? Daar denkt bijna niemand aan. Het wordt als feit aanvaard en uit het hoofd gezet. Het Duitse volk sluimert voort in hun doffe, stomme slaap en moedigt deze fascistische criminelen aan; ze geven hen de kans om hun plunderingen voort te zetten; en natuurlijk doen ze dat... Tot aan het uitbreken van de oorlog was het grootste deel van het Duitse volk verblind; de nazi's lieten zich niet in hun ware aspect zien. Maar nu, nu we ze hebben erkend voor wat ze zijn, moet het de enige en eerste plicht zijn, de heiligste plicht van elke Duitser om deze beesten te vernietigen.

Duitsers! Willen jij en je kinderen hetzelfde lot ondergaan als de Joden? Wilt u beoordeeld worden volgens dezelfde normen als uw traducers? Zijn wij voor altijd de natie die door de hele mensheid wordt gehaat en afgewezen? Nee. Neem afstand van het nationaal-socialistische gangsterisme. Bewijs door uw daden dat u er anders over denkt. Een nieuwe bevrijdingsoorlog staat op het punt te beginnen. Het betere deel van de natie zal aan onze kant vechten. Doe de mantel van onverschilligheid af die je om je heen hebt gewikkeld. Neem de beslissing voordat het te laat is! Geloof de nationaal-socialistische propaganda niet die de angst voor het bolsjewisme in uw botten heeft gedreven. Geloof niet dat de welvaart van Duitsland ten goede of ten kwade verband houdt met de overwinning van het nationaal-socialisme. Een crimineel regime kan geen overwinning behalen. Scheid u tijdig af van alles wat met het nationaal-socialisme te maken heeft. In de nasleep zal een verschrikkelijk maar rechtvaardig oordeel worden geveld aan degenen die ondergedoken bleven, die laf en aarzelend waren.... Imperialistische machtsplannen, van welke kant ze ook komen, moeten voor altijd worden geneutraliseerd... Alle gecentraliseerde macht, zoals die wordt uitgeoefend door de Pruisische staat in Duitsland en in Europa, moet worden geëlimineerd... Het komende Duitsland moet federalistisch zijn. De arbeidersklasse moet door een redelijke vorm van socialisme worden bevrijd van haar verslechterde slavernijomstandigheden... Vrijheid van meningsuiting, vrijheid van godsdienst, de bescherming van individuele burgers tegen de willekeurige wil van criminele regimes van geweld - dit zullen de basis zijn van het nieuwe Europa.

De beschuldigde Sophie Scholl nam al in de zomer van 1942 deel aan politieke discussies, waarin zij en haar broer Hans Scholl tot de conclusie kwamen dat Duitsland de oorlog had verloren. Ze geeft toe in 1943 te hebben meegewerkt aan de voorbereiding en verspreiding van de pamfletten. Samen met haar broer stelde ze de tekst van de opruiende Folders van het verzet in Duitsland. Daarnaast had ze een aandeel in de aankoop van papier, enveloppen en stencils en maakte ze samen met haar broer de dubbele exemplaren van de folder. Ze stopte de voorbereide brieven in verschillende brievenbussen en nam deel aan de verspreiding van folders in München. Ze vergezelde haar broer naar de universiteit en werd daar geobserveerd bij het uitstrooien van de pamfletten.

Hoe kunnen we verwachten dat gerechtigheid zegeviert als er bijna niemand is die bereid is zichzelf individueel over te geven aan een rechtvaardige zaak... Het is zo'n prachtige zonnige dag en ik moet gaan. Maar hoeveel moeten er in deze dagen op het slagveld sterven, hoeveel jonge, veelbelovende levens. Wat doet mijn dood ertoe als door onze daden duizenden worden gewaarschuwd en gealarmeerd. Onder de studenten zal er zeker een opstand komen.

Vragen voor studenten

Vraag 1: Waarom heeft Hans Scholl volgens Elisabeth Scholl (bron 2) in het voorjaar van 1942 de White Rose Group opgericht.

Vraag 2: Lees bronnen 3, 4, 7, 8, 9 en 14. Beschrijf de methoden die de Witte Roos gebruikte in een poging om de nazi-regering omver te werpen.

Vraag 3: In hun folders maakte de White Rose-groep duidelijk dat ze geloofden in "passief verzet". Wat betekent dit en waarom is het beschreven als het "wapen van de zwakken"? Kun je andere groepen noemen die deze strategie hebben gebruikt? Het zal u helpen om bron 13 te lezen voordat u deze vraag beantwoordt.

Vraag 4: Wat bedoelden de auteurs van de eerste folder (bron 12) met de woorden: "Vergeet niet dat ieder volk het regime verdient dat het bereid is te doorstaan."

Vraag 5: In de eerste maanden van 1942 werden verschillende leden van de White Rose-groep gestuurd om als medisch personeel te dienen voor Duitse troepen in de Sovjet-Unie. Wat zagen ze op weg naar de Sovjet-Unie dat hen ertoe aanzette hun tweede folder te maken? Het zal u helpen om bron 10 en 15 te lezen voordat u deze vraag beantwoordt.

Vraag 6: Lees bron 15. Staat er iets in deze bron dat volgens u niet helemaal juist is? Waarom hebben ze dit in de folder opgenomen.

Vraag 7: Beschrijf het soort samenleving dat de White Rose-groep wilde bereiken na de nederlaag van de nazi's. U moet bron 16 lezen voordat u deze vraag kunt beantwoorden.

Vraag 8: De historicus Peter Hoffmann heeft beweerd: "Hoewel ze zich realiseerden dat hun activiteiten het regime nauwelijks significante schade konden toebrengen, waren ze bereid zichzelf op te offeren. waren klaar om hun leven op het spel te zetten voor de zaak." Ondersteunen de laatste woorden van Sophie Scholl (bron 19) Hoffmanns opvattingen over de White Rose-groep.

Antwoord commentaar

Een commentaar op deze vragen vindt u hier.


Holocaust-verzet: de witte roos - een les in dissidentie

De datum was 22 februari 1943. Hans Scholl en zijn zus Sophie, samen met hun beste vriend, Christoph Probst, zouden die middag door nazi-functionarissen worden geëxecuteerd. De gevangenisbewakers waren zo onder de indruk van de kalmte en moed van de gevangenen in het licht van de naderende dood dat ze de regels overtraden door hen toe te staan ​​elkaar nog een laatste keer te ontmoeten. Hans, student geneeskunde aan de universiteit van München, was 24. Sophie, studente, was 21. Christoph, student geneeskunde, was 22.

Dit is het verhaal van De Witte Roos. Het is een les in dissidentie. Het is een verhaal van moed, van principe, van eer. Het is gedetailleerd in drie boeken, De witte roos (1970) door Inge Scholl, Een nobel verraad (1979) door Richard Hanser, en Een eervolle nederlaag (1994) door Anton Gill.

Hans en Sophie Scholl waren Duitse tieners in de jaren dertig. Net als andere jonge Duitsers sloten zij zich enthousiast aan bij de Hitlerjugend. Ze geloofden dat Adolf Hitler Duitsland en het Duitse volk terug naar grootsheid leidde.

Hun ouders waren niet zo enthousiast. Hun vader, Robert Scholl, vertelde zijn kinderen dat Hitler en de nazi's Duitsland op een weg van vernietiging leidden. Later, in 1942, zou hij een tijd in een nazi-gevangenis zitten omdat hij tegen zijn secretaresse had gezegd: "De oorlog! Het is al verloren. Deze Hitler is Gods plaag voor de mensheid, en als de oorlog snel eindigt, zitten de Russen in Berlijn.' Geleidelijk begonnen Hans en Sophie te beseffen dat hun vader gelijk had. Ze concludeerden dat, in naam van de vrijheid en het grotere goed van de Duitse natie, Hitler en de nazi's het Duitse volk tot slaaf maakten en vernietigden.

Ze wisten ook dat openlijke onenigheid onmogelijk was in nazi-Duitsland, vooral na het begin van de Tweede Wereldoorlog. De meeste Duitsers namen het traditionele standpunt in, dat zodra de oorlog uitbreekt, het de plicht van de burger is om de troepen te ondersteunen door de regering te steunen. Maar Hans en Sophie Scholl geloofden anders. Ze geloofden dat het de plicht was van een burger, zelfs in tijden van oorlog, om op te staan ​​tegen een kwaadaardig regime, vooral wanneer het honderdduizenden van zijn burgers de dood in stuurt.

De broers en zussen Scholl begonnen hun gevoelens te delen met een paar van hun vrienden, Christoph Probst, Alexander Schmorell, Willi Graf, evenals met Kurt Huber, hun professor psychologie en filosofie.


Hans Scholl (links), Sophie Scholl en Christoph Probst, leiders van de verzetsorganisatie White Rose. München 1942 (foto USHMM)

Op een dag in 1942 verschenen plotseling exemplaren van een folder met de titel &ldquoDe Witte Roos&rdquo aan de Universiteit van München. De folder bevatte een anoniem essay waarin stond dat het nazi-systeem het Duitse volk langzaam gevangen had gezet en nu aan het vernietigen was. Het nazi-regime was kwaadaardig geworden. Volgens het essay was het tijd voor Duitsers om in opstand te komen en de tirannie van hun eigen regering te weerstaan. Onderaan het essay verscheen het volgende verzoek: &ldquoMaak zoveel mogelijk kopieën van deze folder als je kunt en verspreid ze.&rdquo

De folder veroorzaakte een enorme opschudding onder de studenten. Het was de eerste keer dat in Duitsland interne onenigheid tegen het naziregime naar boven kwam. Het essay was in het geheim geschreven en verspreid door Hans Scholl en zijn vrienden.

Kort daarna verscheen er nog een folder. En dan nog een. En een ander. Uiteindelijk zijn er zes folders uitgegeven en verspreid door Hans en Sophie Scholl en hun vrienden, vier onder de titel &ldquoDe Witte Roos&rdquo en twee onder de titel &ldquoLeaflets of the Resistance. maanden waarin Hans en zijn vrienden tijdelijk naar het Oostfront werden gestuurd om tegen de Russen te vechten.

De leden van The White Rose moesten natuurlijk voorzichtig te werk gaan. Het nazi-regime handhaafde een ijzeren greep op de Duitse samenleving. Interne onenigheid werd snel en efficiënt neergeslagen door de Gestapo. De Scholls en hun vrienden wisten wat er met hen zou gebeuren als ze gepakt zouden worden.

Mensen begonnen kopieën van de folders per post te ontvangen. Studenten van de Universiteit van Hamburg begonnen ze te kopiëren en te verspreiden. Kopieën begonnen op te duiken in verschillende delen van Duitsland en Oostenrijk. Bovendien, zoals Hanser opmerkt, beperkten de leden van The White Rose zich niet tot folders. Graffiti verscheen in grote letters op straten en gebouwen in heel München: "Weg met Hitler! . . . Hitler de massamoordenaar!&rdquo en &ldquoFreiheit! . . . Gratis! . . . Vrijheid! . . . Vrijheid!&rdquo

De Gestapo werd tot razernij gedreven. Het wist dat de auteurs grote hoeveelheden papier, enveloppen en postzegels moesten kopen. Het wist dat ze een kopieermachine gebruikten. Maar ondanks de inspanningen van de Gestapo slaagde ze er niet in de daders te pakken te krijgen.

Op een dag, 18 februari 1943, was het geluk van Hans en Sophie op. Ze werden betrapt op het achterlaten van pamfletten op de universiteit van München en werden gearresteerd. Een huiszoeking bracht bewijzen aan het licht van de deelname van Christoph Probst, en ook hij werd al snel gearresteerd. De drie werden aangeklaagd voor verraad.

Op 22 februari, vier dagen na hun arrestatie, begon hun proces. De voorzitter van de rechtbank, Roland Freisler, opperrechter van het Volksgerechtshof van het Groot-Duitse Rijk, was uit Berlijn gestuurd. Hanser schrijft:

Freisler en de andere aanklagers konden niet begrijpen wat er met deze Duitse jongeren was gebeurd. Ze kwamen tenslotte allemaal uit aardige Duitse families. Ze hadden allemaal Duitse scholen bezocht. Ze waren lid geweest van de Hitlerjugend. Hoe konden ze verraders blijken te zijn? Wat had hun geest zo verdraaid en vervormd?

Sophie Scholl schokte iedereen in de rechtszaal toen ze tegen Freisler zei: "Iemand moest toch beginnen. Wat we schreven en zeiden wordt ook door vele anderen geloofd. Ze durven zich gewoon niet uit te drukken zoals wij deden.' Later in de procedure zei ze tegen hem: 'Je weet dat de oorlog verloren is. Waarom heb je de moed om het onder ogen te zien?'

Midden in het proces probeerden Robert en Magdalene Scholl de rechtszaal binnen te komen. Magdalene zei tegen de bewaker: "Maar ik ben de moeder van twee van de beschuldigden." De bewaker antwoordde: "Je had ze beter moeten opvoeden." Robert Scholl drong zich de rechtszaal binnen en vertelde de rechtbank dat hij daar was om zijn kinderen te verdedigen . Hij werd gegrepen en met geweld naar buiten geleid. De hele rechtszaal hoorde hem roepen: &ldquoOp een dag zal er een ander soort gerechtigheid zijn! Op een dag zullen ze de geschiedenis ingaan!&rdquo

Robert Freisler sprak zijn oordeel uit over de drie beklaagden: Schuldig aan verraad. Hun vonnis: Dood.

Ze werden teruggebracht naar de Stadelheim-gevangenis, waar de bewakers Hans en Sophie toestonden een laatste bezoek te brengen aan hun ouders. Hans ontmoette hen eerst en daarna Sophie. Hanser schrijft:

Er zijn geen familieleden op bezoek geweest bij Christoph Probst. Zijn vrouw, die net hun derde kind had gekregen, lag in het ziekenhuis. Noch zij, noch enig lid van zijn familie wisten zelfs maar dat hij terechtstond of dat hij ter dood was veroordeeld. Hoewel zijn geloof in God altijd diep en onwankelbaar was geweest, had hij zich nooit aan een bepaald geloof toegewijd. Aan de vooravond van zijn dood liet een katholieke priester hem op het punt van overlijden toe in de kerk in articulo mortis. &ldquoNu,&rdquo zei hij, &ldquo, de dood zal gemakkelijk en vreugdevol zijn.&rdquo

Die middag lieten de gevangenisbewakers Hans, Sophie en Christoph nog een laatste keer samen op bezoek. Sophie werd vervolgens naar de guillotine geleid. Een waarnemer beschreef haar terwijl ze haar dood tegemoet liep: "Zonder een haar te draaien, zonder terugdeinzen." Christoph Probst was de volgende. Hans Scholl was de laatste vlak voordat hij werd onthoofd, riep Hans uit: &ldquoLang leve de vrijheid!&rdquo

Helaas waren zij niet de laatsten die stierven. Het onderzoek van de Gestapo was meedogenloos. Later berecht en geëxecuteerd werden Alex Schmorell (25 jaar), Willi Graf (25 jaar) en Kurt Huber (49 jaar). Studenten aan de Universiteit van Hamburg werden ofwel geëxecuteerd of naar concentratiekampen gestuurd.

Tegenwoordig kent elke Duitser het verhaal van The White Rose. Een plein aan de Universiteit van München is vernoemd naar Hans en Sophie Scholl. En er zijn straten, pleinen en scholen in heel Duitsland vernoemd naar de leden van The White Rose. De Duitse film The White Rose is nu te vinden in videotheken in Duitsland en de Verenigde Staten. Richard Hanser vat het verhaal van The White Rose samen:

Bron: Stichting de toekomst van vrijheid. De heer Hornberger is oprichter en voorzitter van The Future of Freedom Foundation.


White Rose: de Duitse anti-nazi-activisten onthoofd in 1943

In heel Duitsland en vooral in München, de stad waar ze het meest actief waren, herdenken en eren mensen door straten, monumenten en zelfs een literaire topprijs te noemen naar de broers en zussen Scholl en hun gedurfde protestgroep White Rose. Voor veel Duitsers en voor veel andere mensen over de hele wereld zijn ze nu een symbool van moed en morele overtuiging tegenover immens machtige onderdrukkers zoals de nazi-regering van Duitsland.

Ze zouden niet medeplichtig zijn, ze konden niet zwijgen. Ze riepen kwaad, wreedheid en het blinde, misleide fascisme van het Derde Rijk tot het moment dat de guillotine eindelijk een einde maakte aan hun kreten om rede, vrede en vrijheid.

In het geheim schreven een handvol studenten en een professor van de Ludwig Maximilian Universiteit van München en een paar andere supporters zeven folders (vijf verspreid door de groep, één na hun gevangenneming en één niet gepubliceerd) waarin de verschrikkingen van de nazi-regering werden vermeld en eisten dat het Duitse volk erkent en stopt de nazi-terreur. De groep gebruikte vetgedrukte taal om de regering aan de kaak te stellen, zoals hieronder te zien is,

“Want door zijn apathische gedrag geeft hij deze slechte mannen de kans om te doen wat ze doen. hij heeft er zelf de schuld van dat het überhaupt tot stand is gekomen! Elke man wil vrijgesproken worden. Maar hij kan niet worden vrijgesproken, hij is schuldig, schuldig, schuldig! Nu we [de nazi's] hebben erkend voor wat ze zijn, moet het de enige en eerste plicht zijn, de heiligste plicht van elke Duitser om deze beesten te vernietigen” (Bron: wikipedia.org).

Dit is een citaat uit de tweede folder die is geschreven, gedrukt en verspreid door de Witte Roos. Het toont de intensiteit waarmee ze zich verzetten tegen het naziregime en hun eis dat Duitsers verder kijken dan de propaganda en de waarheid zien.

De leden van deze groep waren Hans en Sophie Scholl, en Christoph Probst (de eerste leden die werden berecht en geëxecuteerd), Kurt Huber, Hans Conrad Leipelt en Alex Schmorell (die ook werden geëxecuteerd), Rudi Alt, Helmut Bauer, Lieselotte Berndl, Heinrich Bollinger, Harald Dohrn, Manfred Eickemeyer, Hubert Furtwängler, Wilhelm Geyer, Willi Graf, Heinrich Guter, Falk Harnack, Marie-Luise Jahn, Wolfgang Jaeger, Traute Lafrenz, Gisela Schertling, Katharina Schüddegenöfgen, Josef .

Ze waren katholiek, orthodox, luthers, boeddhist, sommigen geïnspireerd door antroposofie, oosterse filosofieën of door de verschrikkingen van de gevechten in Stalingrad. Alexander Schmorell, die veel van het materiaal van de groep schreef, werd zelfs heilig verklaard als een nieuwe martelaar door de orthodoxe kerk, zijn heilige afbeelding met een kruis en een witte roos in zijn hand.

Alexander Schmorell. Door Angelika Knoop-Probst, Nicoasc – CC BY 3.0

Het eerste pamflet dat de groep publiceerde, was de tekst van een preek van bisschop August von Galen die Hans Scholl in 1941 had gelezen en waarvoor Sophie Scholl toestemming had gekregen om te gebruiken. De bisschop schreef vernietigend over de nazi's, vooral vanwege hun praktijken van euthanasie omwille van de eugenetica en de overtuiging dat ze het Duitse ras verbeterden. White Rose publiceerde hun eerste stuk in de zomer van 1942. In het volgende jaar publiceerden ze nog vier folders, die ze in openbare telefooncellen achterlieten, ze naar academische collega's stuurden en ze naar andere universiteiten in het hele land stuurden.

Verschillende groepsleden dienden aan het oostfront. Graf had de Joodse getto's gezien die door de nazi's in Polen waren opgezet. Schmorell, die vloeiend Russisch sprak, hoorde verhalen van Russen en andere Slaven over oorlogsmisdaden en het onmenselijke geweld van het Duitse leger en de Waffen-SS. Al deze ervaringen droegen bij aan de morele overtuiging van de Groep en verklaren de vurige retoriek van hun folders.

Willi Graf

In januari 1943 drukte White Rose tussen de 6.000 en 9.000 exemplaren van hun vijfde folder. Op 18 februari van dat jaar plaatsten Hans en Sophie vlak voor het einde van de lessen stapels van deze literatuur rond hun universiteit. Toen Sophie een stapel van een trapleuning in het open Atrium beneden duwde, werd ze opgemerkt door een conciërge. Zij en Hans werden aangegeven en gearresteerd door de Gestapo. Een snel onderzoek naar items op hun persoon en in hun huis leidde tot de arrestaties van de meeste andere leden.

In een tijd in Duitsland waar vrijheid van meningsuiting geen recht was, toen afwijkende meningen waren verboden, toen Total War de enige acceptabele mentaliteit was, wisten deze jonge studenten en activisten waar ze mee te maken hadden.

Op 22 februari 1943 stonden de Scholls en Probst terecht in het Volksgericht, in een “volksrechtbank” wegens politieke misdrijven. Het was een showproces om van hen een voorbeeld te maken.

Ze werden snel schuldig bevonden en dezelfde dag werden ze alle drie met de guillotine onthoofd. Ze waren toegewijde idealisten en ware gelovigen tot hun laatste toe.

Terwijl het mes viel, riep Hans: "Laat de vrijheid leven!"

Hoe kunnen we verwachten dat gerechtigheid zegeviert als er bijna niemand is die bereid is zichzelf individueel over te geven aan een rechtvaardige zaak. Zo'n mooie, zonnige dag, en ik moet gaan, maar wat doet mijn dood ertoe, als door ons duizenden mensen worden gewekt en tot actie worden aangezet?

-Sophie Scholl's laatste woorden

Schmorell en professor Huber werden op 13 juli 1943 onthoofd. Leipelt onderging hetzelfde lot op 29 januari 1945 nadat ze betrapt waren op het uitdelen van de zesde folder van de groep in Hamburg. Hubers vrouw kreeg een rekening van 600 mark. De aanklacht was voor "slijtage van de guillotine".

Professor Kurt Huber. Door Bundesarchiv – CC BY-SA 3.0 de

De zesde folder die Leipelt had uitgedeeld, was na de processen uit Duitsland gesmokkeld en in handen van de geallieerden. Ze gingen door met het luchtdroppen van miljoenen exemplaren boven Duitsland als een anti-nazi-propagandacampagne voorafgaand aan hun invasie. De Groep erkende de onvermijdelijkheid van een Duitse nederlaag die de toenemende macht van de Sovjet-Unie, Groot-Brittannië en Amerika en de grenzen van de Duitse oorlogsmachine zag.

Door middel van toneelstukken, opera's, boeken, films en de harten en geesten van het Duitse volk leeft de erfenis van White Rose voort als een grote inspiratiebron. Hans en Sophie Scholl werden bijvoorbeeld uitgeroepen tot enkele van de grootste Duitsers die ooit hebben geleefd.

De film uit 2005 Sophie School: Die Letzten Tage(de laatste dagen), gebaseerd op getuigenverhoren en officiële transcripties, is een boeiende kijk op het onderzoek en de rechtszaken.


De Witte Roos Oppositiebeweging

In 1942 richtten Hans Scholl, een student geneeskunde aan de Universiteit van München, zijn zus Sophie Scholl, Christoph Probst, Willi Graf en Alexander Schmorell de beweging "White Rose" op, een van de weinige Duitse groepen die zich uitsprak tegen het nazi-genocidebeleid.

Deze inhoud is beschikbaar in de volgende talen

Nazi-tirannie en de apathie van Duitse burgers tegenover de "afschuwelijke misdaden" van het regime maakten idealistische "White Rose"-leden woedend. Velen van hen hadden gehoord over de massamoord op Poolse joden als soldaat aan het oostfront, Hans Scholl had ook uit de eerste hand de mishandeling van joodse dwangarbeiders gezien en gehoord van de deportatie van grote aantallen Polen naar concentratiekampen.

De groep groeide uit tot een studentenorganisatie in Hamburg, Freiburg, Berlijn en Wenen. Met groot risico vervoerden en stuurden leden van de "White Rose" gestencilde pamfletten waarin het regime aan de kaak werd gesteld. In hun poging om de oorlogsinspanning te stoppen, pleitten ze voor de sabotage van de wapenindustrie. “We zullen niet zwijgen”, schreven ze aan hun medestudenten. 'Wij zijn je slechte geweten. The White Rose will not leave you in peace!" Because the students were aware that only military force could end Nazi domination, they limited their aims to achieve “a renewal from within of the severely wounded German spirit.”

After the German army’s defeat at Stalingrad in late January 1943, the Scholls distributed pamphlets urging students in Munich to rebel. But in the next month, a university janitor who saw them with the pamphlets betrayed them to the Gestapo (German secret state police).

The regime executed Hans and Sophie Scholl and Christoph Probst on February 22, 1943. Officials also eventually arrested and executed philosophy professor Kurt Huber, who had guided the movement, and the rest of the “White Rose” members.

At his trial Huber remained loyal to the eighteenth century German philosopher Immanuel Kant’s ethical teaching, as he concluded his defense with the words of Kant’s disciple Johann Gottlieb Fichte:

And thou shalt act as if
On thee and on thy deed
Depended the fate of all Germany,
And thou alone must answer for it.


White Rose Resistance to Hitler's Regime, 1942-1943

The students were certainly successful in acting within their highest moral standards despite the slim chances of succeeding, but they were not successful in spreading widespread opposition to the regime.

Although one member of the White Rose survived the war, the campaign ended when Hans Scholl, Sophie Scholl, and Christoph Probst were executed.

Although the campaign was generally unsuccessful, it did grow within Munich and then expand to other cities in Germany. What started as a group of two or three students turned into a campaign of about three hundred students.

Database Narrative

Amidst the omnipresence of violence during World War II, nonviolent protest is often overlooked or unheard of. However, there were several resistance campaigns that took place in Germany, led by its own citizens. One such campaign in the period of 1942-1943 was the resistance initiated by the White Rose society. Although they were ultimately unsuccessful, the members of the White Rose became an influential example of student resistance against repressive regimes.

The main leaders of the campaign, Hans Scholl, Alex Schmorell, and Sophie Scholl, were not all anti-Nazi throughout their entire lives. Schmorell’s family was always opposed to the Nazi regime, but the young Scholls had originally believed in Hitler’s values and even joined the Hitler Youth despite their father’s disapproval. Gradually, Hans and Sophie began to sympathize with their father’s views of the regime, especially when they observed harsh treatment and dehumanization of their Jewish friends. Breaking off from the common theory that citizens should support their troops in war no matter what the circumstances, the young Scholl siblings thought that it was the duty of citizens to stand up against what they perceived as an evil regime, even in wartime, especially when it was killing such a huge quantity of its own citizens. Hans tried to alter the direction of the movement from within the Hitler Youth, but was immediately thrown out and even sent to court.

Organized resistance was essentially out of the question since the Gestapo was permitted to listen to any phone call, open any mail, or search anyone’s person, all without reason. Speaking openly and honestly with friends was also rare, since people never knew who was a Nazi spy, or which one of their friends or neighbors would turn them in. This is not to suggest that opposition of the regime was nonexistent on the contrary, we now know that there were over three hundred citizens who openly disagreed with the Nazi mindset, but groups of them were so small and isolated that it was difficult to know of each other and therefore initiate a larger movement.

George Wittenstein, another member of the White Rose, and Alex Schmorell met in 1938 on an obligatory two-year army service where they were in the same training school for medics. By 1939, most of the members of the White Rose were enrolled at the University of Munich. However, shortly after the war started, most of the medical students were drafted and required to attend classes in uniform. It was in this student company that Wittenstein introduced Schmorell and Hans Scholl.

Within the first couple of months at the University of Munich, Hans Scholl created a group of intellectual medicine students that convened at nights to talk about cultural subjects, and would even invite professors, writers, and musicians to come lecture to the group. This group, which had fostered deep friendships through similarities in profound subjects beyond the common interest in medicine, initially avoided the topic of politics altogether. However, as the regime became increasingly oppressive, the group realized the necessity of taking action.

In the early summer of 1942, Hans Scholl and Alex Schmorell wrote the first four of six opposition leaflets, called the “Leaves of the White Rose.” These leaflets attacked the Nazi regime and mentioned its crimes, from the mass extermination of Jews, to the dictatorship and the elimination of the personal freedoms of Germany’s citizens. Furthermore, it called the Nazi regime evil, and called for Germans to rise up and resist the oppression of their government. The leaflets also contained quotes from great philosophers and highly esteemed writers, demonstrating how they were clearly aimed at the intellectual public, and especially students and professors. At the bottom of the leaflets was the phrase, “Please make as many copies of this leaflet as you can and distribute them.”

The “Leaves of the White Rose” were left in telephone boxes, mailed to students and professors throughout Germany, and brought by train to spread the White Rose’s beliefs to other regions of the country. Since traveling on trains with such dangerous documents was extremely risky, females began to take on the responsibility of distributing leaflets to other cities because they were less likely to be searched by the Gestapo. Of the first hundred leaflets that the students mailed, thirty-five were given to the Gestapo. However, many of the pamphlets successfully arrived at their destinations, and some even showed up in different parts of Austria.

All four leaflets were written in a relatively short time period, between June 27 and July 12. As far as is known today, Hans Scholl wrote the first and fourth leaflets, while Alex Schmorell wrote the second and third ones. George Wittenstein edited the third and fourth leaflets. The “Leaves of the White Rose” caused a remarkable reaction among the student body, for this resistance literature challenged the regime’s authority and stimulated ideas of opposition among young people.

Sophie Scholl enrolled in the University of Munich shortly following the creation of the first leaflets, and soon learned about the White Rose society. Although Hans originally opposed her participation in the group in an attempt to defend her, he eventually surrendered and allowed her to join. Sophie soon became one of the main leaders of the group. A mutual friend of Hans and Sophie, Christoph Probst, also joined the White Rose around this time, but did not help write the leaflets since he had transferred to the University of Innsbruck.

In the later months of the summer, the University did not know what to do with the medical students they had drafted so they sent them to the Russian front for 3 months to experience medical care under fire, and to work as physician assistants in field hospitals. During this time, Willi Graf, another medical student, befriended Hans and Alex and became an active member of the group once they returned to the University in November. After seeing the treatment of the Russians, the members of the White Rose understood that the only way Germany could be saved was by losing the war, a difficult realization for the students who truly did love their homeland. Once they returned to Germany, their energy increased and they began writing their next leaflet.

When the group returned, their main objective was to increase the size of their campaign and to find willing participants at other universities to continue to spread the group’s message. By this point, bombings over Germany began to take place, and the citizens felt the effects of war thus, they were slightly more willing to voice their opinions against the regime. Around this time, Kurt Huber, a professor of philosophy, psychology, and musicology at the University of Munich joined the campaign.

Although the pamphlets were the main method of opposition by the White Rose, on February 4, 8, and 15, they painted huge slogans on walls throughout Munich, including at the university. The graffiti was short and simple with statements such as: “Freedom!” “Down with Hitler!” and “Hitler the Mass Murderer!”

The fall of Stalingrad in February 1943 was a great turning point in the war and inspired Huber to write the fifth leaflet at the request of Hans. The group accepted the draft, making only minor changes, and sent it out between February 16 and 18. This leaflet took a different tone and was now entitled “Leaflets of the Resistance Movement of Germany,” as was the sixth and final leaflet.

While furious Nazi officials tried to clear away the unexpected call for freedom and justice, the rebellion began to spread, first by jumping to Berlin. A medical student who was friends with Hans took the responsibility of forming a similar resistance group there and brought copies of the leaflets that the group wrote. Inspired by the courage of the White Rose, students also decided to become active in Freiburg. Later, a female student carried a leaflet to Hamburg where yet another group of students took up the responsibility of spreading the resistance even further.

The sixth leaflet was the final one written. On February 18, 1943, Hans and Sophie went to the university with a large suitcase filled with leaflets to distribute. They placed stacks in the hallways minutes before lectures were dismissed, but there were still extra leaflets when finished. Consequently, Hans and Sophie went to the roof and dumped the rest of the suitcase into the court. The two nearly went unnoticed, but were observed by a senior janitor at the university who locked the doors of the building and turned them over to the Gestapo. When a draft of a leaflet that Christoph Probst had written was found in Hans’ pocket, Probst was arrested as well. Within a few days, over eighty people were arrested throughout Germany, some executed and some sent to concentration camps.

On February 22, 1943, a “People’s Court” was opened in Munich and after a trial that lasted barely four hours, Hans Scholl, Sophie Scholl, and Christoph Probst were convicted of high treason and sentenced to death. The presiding Judge, Roland Freisler, who had been sent from Berlin, could not understand what had corrupted these German youths. After all, they came from good families, attended German schools, and had been members of the Hitler Youth. Sophie shocked everyone in the courtroom with her response: “Somebody, after all, had to make a start. What we wrote and said is also believed by many others. They just don’t dare to express themselves as we did. You know that war is lost. Why don’t you have the courage to face it?”

Hans’ and Sophie’s parents were denied entrance to the trial. However, once escorted back to the prison, the guards permitted the Scholls to reunite for the last time since the guards were so impressed by the siblings’ bravery. The guards also permitted Sophie, Hans, and Christoph to have one last meeting. Once finished, Sophie was led first to the guillotine. A witness described Sophie as unflinching as she walked to her death. The executioner also remarked that he had never seen someone meet the end of life as courageously as she did. Next was Christoph, who shouted, “We will meet each other in a few minutes!” right before his death. Last was Hans, whose last words were simply: “Long live the freedom!” The Nazis were so eager to eliminate this danger to the regime that the news of the incident was not released until after the executions took place.

This was not the end of the killing. Alex Schmorell tried to escape to Switzerland, but had to retreat due to deep snow. He was later arrested during an air raid, after being betrayed by a former girlfriend. A second trial took place on April 19, at which Schmorell, Graf, and Huber were all tried and convicted. Schmorell and Huber were later executed on July 13, 1944, and Graf was executed on October 12. Hundreds of other people connected with the White Rose were arrested and sentenced to various punishments. George Wittenstein was the only man to survive the war. He was tried after attempting to help a Jewish woman escape from Germany, but was found not guilty and was set free.


The White Rose Anti-Nazi Group - History

Hans Scholl (links), Sophie Scholl, and Christoph Probst, members of the White Rose, in Munich, 1942 two of the group’s leaflets (inset).

AKG-Images/Wittenstein/Newscom (Top) Holocaustresearchproject.Org (Left Leaflet) The Granger Collection, New York (Right Leaflet)

How a group of college students in Nazi Germany risked their lives to defy Hitler’s rule

On Feb. 18, 1943, two students at the University of Munich were arrested and taken into police custody. Hans Scholl, 25, and his sister Sophie, 22, were members of the White Rose, an underground anti-Nazi resistance group founded in 1942 by a handful of students at the University of Munich. The Nazis were committing genocide against the Jews and other “undesirables” in Germany and the parts of Europe it occupied. By discreetly placing anti-Nazi leaflets in public places across Germany, the group hoped to rouse people to action against Adolf Hitler’s totalitarian Nazi regime.

The courageous acts by the Scholls and others in their group—six ended up paying with their lives—only recently began getting attention in the U.S. And the account of their bravery during the darkest days of World War II (1939-45) offers lessons that are still relevant today, according to Annette Dumbach, co-author of the book Sophie Scholl and the White Rose.

“In a world filled with totalitarian tendencies,” says Dumbach, “[the White Rose] story is emblematic for people who fight back in the extreme moments of total state control.” She adds that their actions resonate with young people “who can identify with their struggle, their fumbling, their mistakes, their daring and courage even in the face of death.”

Hitler rose to power in the early 1930s at a time when Germany was in desperate shape (see Timeline). Its defeat in World War I (1914-18) and the harsh conditions imposed on it by the U.S., Britain, and France in the 1919 Treaty of Versailles—including enormous reparation payments to the victors—had left Germany humiliated and impoverished. Its economy only worsened with the worldwide economic depression that followed the 1929 stock market crash.

All this provided fertile ground for Hitler’s radical nationalist ideology. The Nazis (short for National Socialists) promised to stop reparation payments, give all Germans food and jobs, and make them proud to be German again. In 1930, Hitler’s party won 18 percent of the vote in parliament, effectively making it impossible to govern the country without Nazi support. To break the deadlock, President Paul von Hindenburg appointed Hitler chancellor (similar to prime minister) in January 1933.

Less than a month later, Hitler used a fire that destroyed the Reichstag, the parliament building in Berlin, as an excuse to declare a state of emergency and suspend democratic protections like freedom of speech. The Nazis began embedding the idea of a “master race” into the national psyche, elevating Germans to a genetic ideal they called “Aryan” and categorizing non-Aryans as “sub-human.”

Jews, in particular, became the prime scapegoats for Germany’s ills. In 1935, the Nuremberg Laws stripped Jews of their citizenship and political rights, expelled them from the army, and banned them from marrying people of “German blood.” Following two days of state-sanctioned violence against Jews in 1938 that came to be known as Kristallnacht (see box), Jews were banned from public places like universities and theaters and were eventually forced into ghettos.

Hitler’s plans extended beyond Germany and led to the start of World War II in 1939. In an effort to give the German people more “living space,” Hitler annexed Austria and Czechoslovakia in 1938 and 1939. His invasion of Poland in 1939 sparked an all-out war in Europe. By 1942 Germany occupied much of Europe, including France and a chunk of the Soviet Union (see map). Nazi persecution of the Jews was formalized as the “Final Solution,” a plan to systematically murder all of Europe’s 10.5 million Jews. (The Nazis also persecuted and killed millions of others, including Poles, Gypsies, homosexuals, Communists, and the disabled.)


White Rose: The German Anti-Nazi Activists Who Were Beheaded In 1943

Across Germany and especially in Munich, the city where they were most active, people remember and honor, by naming streets, monuments, even a top literary prize after the Scholl siblings and their bold protest group White Rose. To many Germans and to many other people around the world now, they are a symbol of bravery and moral conviction in the face of immensely powerful oppressors like the Nazi government of Germany.

They wouldn’t be complicit, they couldn’t be silent. They called out evil, brutality, and the blind, deluded fascism of the Third Reich right up until the moment the guillotine finally ended their cries for reason, peace, and freedom.

Secretly, a handful of students and one professor from the Ludwig Maximilian University of Munich and a few other supporters wrote seven leaflets (five distributed by the group, one after their capture, and one unpublished) stating the horrors of the Nazi Government and demanding that the German people recognize and to stop the Nazi terror. The group used bold language to denounce the government as seen below,

“For through his apathetic behaviour he gives these evil men the opportunity to act as they do…. he himself is to blame for the fact that it came about at all! Each man wants to be exonerated ….But he cannot be exonerated he is guilty, guilty, guilty!… now that we have recognized [the Nazis] for what they are, it must be the sole and first duty, the holiest duty of every German to destroy these beasts” (Source: wikipedia.org).

This is a quote from the second leaflet written, printed, and distributed by the White Rose. It shows the intensity with which they opposed the Nazi regime and their demand that Germans see beyond the propaganda and see the truth.

The members of this group were Hans and Sophie Scholl, and Christoph Probst (the first members to be put on trial and executed), Kurt Huber, Hans Conrad Leipelt and Alex Schmorell, (who were also executed), Rudi Alt, Helmut Bauer, Lieselotte Berndl, Heinrich Bollinger, Harald Dohrn, Manfred Eickemeyer, Hubert Furtwängler, Wilhelm Geyer, Willi Graf, Heinrich Guter, Falk Harnack, Marie-Luise Jahn, Wolfgang Jaeger, Traute Lafrenz, Gisela Schertling, Katharina Schüddekopf, Josef Söhngen, and Jürgen Wittenstein.

They were Catholic, Orthodox, Lutheran, Buddhist, some inspired by anthroposophy, Eastern philosophies or by the terror of time spent fighting at Stalingrad. Alexander Schmorell, who wrote much of the group’s material, was even canonized as a New Martyr by the Orthodox Church, his holy image depicting a cross and a white rose in his hand.

Alexander Schmorell. By Angelika Knoop-Probst, Nicoasc – CC BY 3.0

The first leaflet the group published was the text of a sermon by the Bishop August von Galen which Hans Scholl had read in 1941 and which Sophie Scholl had acquired permission to use. The Bishop wrote scathingly of the Nazis, especially for their practices of euthanasia for the sake of eugenics and the belief that they were improving the German race. White Rose published their first piece in the summer of 1942. Over the next year, they published four more leaflets, leaving them in public phone booths, mailing them to academic colleagues and sending them to other universities across the country.

Several group members served on the Eastern front. Graf had seen the Jewish Ghettos set up by the Nazis in Poland. Schmorell, who spoke fluent Russian, was able to hear stories from Russians and other Slavs of war crimes and the inhumane violence of the German Army and Waffen SS. All these experiences added to the moral conviction of the Group and explains the fiery rhetoric of their leaflets.

Willi Graf

In January 1943, White Rose printed between 6,000 and 9,000 copies of their fifth leaflet. On February 18 th of that year, Hans and Sophie placed stacks of this literature around their university just before classes ended. As Sophie pushed a stack off of a top banister into the open Atrium below, she was spotted by a janitor. She and Hans were reported and arrested by the Gestapo. A quick investigation into items on their person and in their home lead to the arrests of most of the other members.

In a time in Germany where free speech was not a right, when dissent was forbidden, when Total War was the only acceptable mindset, these young students and activists knew what they faced.

On February 22 nd , 1943, the Scholls and Probst stood trial in the Volksgericht, in a “people’s court” for political offenses. It was a show trial to make an example of them.

They were quickly found guilty and, the very same day, all three were beheaded by guillotine. They were committed idealists and true believers until their last.

As the blade dropped, Hans shouted, “let freedom live!”

How can we expect righteousness to prevail when there is hardly anyone willing to give himself up individually to a righteous cause. Such a fine, sunny day, and I have to go, but what does my death matter, if through us, thousands of people are awakened and stirred to action?

– Sophie Scholl’s last words

Schmorell and Professor Huber were beheaded on July 13 th , 1943. Leipelt suffered the same fate on January 29 th , 1945 after being caught distributing the group’s sixth leaflet in Hamburg. Huber’s wife was sent a bill for 600 marks. The charge was for “wear of the guillotine.”

Professor Kurt Huber. By Bundesarchiv – CC BY-SA 3.0 de

The sixth leaflet Leipelt had been distributing had been smuggled out of Germany after the trials and into the hands of the Allied forces. They proceeded to airdrop millions of copies over Germany as an anti-Nazi propaganda campaign preceding their invasion. The Group recognized the inevitability of a German defeat who saw the increasing power of the Soviet Union, Britain and America and the limits of Germany’s war machine.

Through plays, operas, books, films, and the hearts and minds of the German people, the legacy of White Rose lives on as a great inspiration. For example, Hans and Sophie Scholl were voted some of the greatest Germans to have ever lived.

The 2005 film Sophie Scholl: Die Letzten Tage(the final days), based on witness interviews and official transcripts, is a compelling look at the investigation and trials.


The History Notes

Fifty-four years ago three German students were arrested. A few days later they were hauled before the Volksgerichtshof ("People's Court"), sentenced to death and executed by beheading the same day. Within a few months many more arrests were made, and, in a second trial, three additional death sentences were handed down. (The "People's Court," I should add, existed outside the German constitution. It was created by the NSDAP, the National Socialist Party, in 1934 for the sole purpose of eliminating Hitler's enemies.)


In the early summer of 1942, a group of young people — including Willi Graf, Christoph Probst, Hans Scholl, his sisters Sophie en Inge Scholl, en Alex Schmorell, all in their early twenties, as well as their professor of philosophy, Kurt Huber, formed a a non-violent resistance group in Nazi Germany. The group became known for an anonymous leaflet campaign, lasting from June 1942 until February 1943, that called for active opposition to the Nazis regime.


The group co-authored six anti-Nazi Third Reich political resistance leaflets. Calling themselves The White Rose, they instructed Germans to passively resist the Nazis. They had been horrified by the behavior of the Germans on the Eastern Front where they had witnessed a group of naked Jews being shot in a pit. The White Rose was influenced by the German Youth Movement, of which Christoph Probst was a member. Hans Scholl was a member of the Hitler jeugd until 1936 and Sophie was a member of the Bund Deutscher Mädel.

Between June 1942 and February 1943, they prepared and distributed six different leaflets, in which they called for the active opposition of the German people to Nazi oppression and tyranny. Huber drafted the final two leaflets. A draft of a seventh leaflet, written by Christoph Probst, was found in the possession of Hans Scholl at the time of his arrest by the Gestapo, who destroyed it. Alex Schmorell and Hans Scholl wrote four leaflets, copied them on a typewriter with as many copies as could be made, probably not exceeding 100, and distributed them throughout Germany. These leaflets were left in telephone books in public phone booths, mailed to professors and students, and taken by courier to other universities for distribution. All four were written in a relatively brief period, between June 27 and July 12. As far as is known today, Hans Scholl wrote the first and fourth leaflets, Alex Schmorell participated with the second and third.
1942: Hubert Furtwangler, Hans Scholl, Willi Graf, unknown, Sophie Scholl and Alexander Schmorell before leaving for service on the Russian front


Producing and distributing such leaflets sounds simple from today's perspective, but, in reality, it was not only very difficult but even dangerous. Paper was scarce, as were envelopes. And if one bought them in large quantities, or for that matter, more than just a few postage stamps (in any larger numbers), one would (have) become instantly suspect.

All leaflets were also sent to the members of the White Rose, in order that we could check whether they were intercepted. Significantly, of the first 100 leaflets, 35 were turned over to the Gestapo.

Several members had served in the German Army before resuming their studies. This provided them with information about the atrocities being committed by the Schutz Staffeinel (SS).Willi Graf had served as a medical orderly in France and Yugoslavia in 1941 whereas Hans Scholl and Schmorell had seen Jews being murdered in Poland and the Soviet Union. When Scholl and Schmorell returned to Munich in November, 1942, they joined up with Graff and began publishing leaflets about what they had seen while in the army.

In "Passive Resistance to National Socialism", published in 1943 the group explained the reasons why they had formed the White Rose group:
"We want to try and show them that everyone is in a position to contribute to the overthrow of the system. It can be done only by the cooperation of many convinced, energetic people - people who are agreed as to the means they must use. We have no great number of choices as to the means. The meaning and goal of passive resistance is to topple National Socialism, and in this struggle we must not recoil from our course, any action, whatever its nature. A victory of fascist Germany in this war would have immeasurable, frightful consequences."

The White Rose group also began painting anti-Nazi slogans on the sides of houses. This included "Down With Hitler", "Hitler Mass Murderer" and "Freedom". They also painted crossed-out swastikas. The members of The White Rose worked day and night, cranking a hand-operated duplicating machine thousands of times to create the leaflets which were each stuffed into envelopes, stamped and mailed from various major cities in Southern Germany. Recipients were chosen from telephone directories and were generally scholars, medics and pub-owners in order to confuse the Gestapo investigators.

On Thursday, February eighteenth, 1943, Sophie and Hans distributed the pamphlets personally at the university. They hurriedly dropped stacks of copies in the empty corridors for students to find when they flooded out of lecture rooms. Leaving before the class break, the Scholls noticed that some copies remained in the suitcase and decided it would be a pity not to distribute them.

They returned to the atrium and climbed the staircase to the top floor, and Sophie flung the last remaining leaflets into the air. This spontaneous action was observed by the custodian Jakob Schmid. The police were called and Hans and Sophie were taken into Gestapo custody. The other active members were soon arrested, and the group and everyone associated with them were brought in for interrogation.

Sophie and Hans were questioned for four days in Munich, and their trial was set for 22nd February. They, along with Christoph, were arrested. Within days, all three were brought before the People's Court in Berlin. On February 22, 1943. The trial was run by Roland Freisler, head judge of the court, and lasted only a few hours, they were convicted of treason and sentenced to death. Only hours later, the court carried out that sentence by guillotine. All three faced their deaths bravely, Hans crying out his last words, "Long Live Freedom!"

Later that same year, other members of the White Rose - Alexander Schmorell (age 25), Willi Graf (age 25), and Kurt Huber (age 49) - were tried and executed. Most of the other students convicted for their part in the group's activities received prison sentences.

Prior to their deaths, several members of the White Rose believed that their execution would stir university students and other anti-war citizens into a rallying activism against Hitler and the war. Accounts suggest, however, that university students continued their studies as usual, citizens mentioned nothing, many regarding the movement as anti-national. Their actions were mostly dismissed, until after the war when their efforts were eventually praised by the German consciousness.


White Rose: The Germans who tried to topple Hitler

Seventy years ago today, three German students were executed in Munich for leading a resistance movement against Hitler. Since then, the members of the White Rose group have become German national heroes - Lilo Furst-Ramdohr was one of them.

In 1943, World War II was at its height - but in Munich, the centre of Nazi power, a group of students had started a campaign of passive resistance.

Liselotte Furst-Ramdohr, already a widow at the age of 29 following her husband's death on the Russian front, was introduced to the White Rose group by her friend, Alexander Schmorell.

"I can still see Alex today as he told me about it," says Furst-Ramdohr, now a spry 99-year-old. "He never said the word 'resistance', he just said that the war was dreadful, with the battles and so many people dying, and that Hitler was a megalomaniac, and so they had to do something."

Schmorell and his friends Christoph Probst and Hans Scholl had started writing leaflets encouraging Germans to join them in resisting the Nazi regime.

With the help of a small group of collaborators, they distributed the leaflets to addresses selected at random from the phone book.

Furst-Ramdohr says the group couldn't understand how the German people had been so easily led into supporting the Nazi Party and its ideology.

"They must have been able to tell how bad things were, it was ridiculous," she says.

The White Rose delivered the leaflets by hand to addresses in the Munich area, and sent them to other cities through trusted couriers.

Furst-Ramdohr never delivered the leaflets herself but hid them in a broom cupboard in her flat.

She also helped Schmorell make stencils in her flat saying "Down with Hitler", and on the nights of 8 and 15 February, the White Rose graffitied the slogan on walls across Munich.

Furst-Ramdohr remembers the activists - who were risking their lives for their beliefs - as young and naive.

One of the best-known members of the group today is Hans Scholl's younger sister Sophie, later the subject of an Oscar-nominated film, Sophie Scholl: The Final Days. Furst-Ramdohr remembers that Sophie was so scared that she used to sleep in her brother's bed.

"Hans was very afraid too, but they wanted to keep going for Germany - they loved their country," she says.

On 18 February, Hans and Sophie Scholl set off on their most daring expedition yet. They planned to distribute copies of their sixth - and as it would turn out, final - leaflet at the University of Munich, where students would find them as they came out of lectures.

The siblings left piles of the leaflets around the central stairwell. But as they reached the top of the stairs, Sophie still had a number of leaflets left over - so she threw them over the balcony, to float down to the students below.

She was seen by a caretaker, who called the Gestapo. Hans Scholl had a draft for another leaflet in his pocket, which he attempted to swallow, but the Gestapo were too quick.

The Scholl siblings were arrested and tried in front of an emergency session of the People's Court. They were found guilty and executed by guillotine, along with their friend and collaborator Christoph Probst, on 22 February 1943.

Hans Scholl's last words before he was executed were: "Long live freedom!"

The rest of the White Rose group was thrown into panic. Alexander Schmorell went straight to Lilo Forst-Ramdohr's flat, where she helped him find new clothes and a fake passport. Schmorell attempted to flee to Switzerland but was forced to turn back by heavy snow.

Returning to Munich, he was captured after a former girlfriend recognised him entering an air raid shelter during a bombing raid. He was arrested, and later executed.

Lilo Furst-Ramdohr was herself arrested on 2 March. "Two Gestapo men came to the flat and they turned everything upside down," she says.

"They went through my letters, and then one of them said 'I'm afraid you'll have to come with us'.

"They took me to the Gestapo prison in the Wittelsbach Palais on the tram - they stood behind my seat so I couldn't escape."

Furst-Ramdohr spent a month in Gestapo custody. She was regularly interrogated about her role in the White Rose, but eventually released without charge - a stroke of luck she puts down to her status as a war widow, and to the likelihood that the Gestapo was hoping she would lead them to other co-conspirators. After her release she was followed by the secret police for some time.

She then fled Munich for Aschersleben, near Leipzig, where she married again and opened a puppet theatre.

The final White Rose leaflet was smuggled out of Germany and intercepted by Allied forces, with the result that, in the autumn of 1943, millions of copies were dropped over Germany by Allied aircraft.

Since the end of the war, the members of the White Rose have become celebrated figures, as German society has searched for positive role models from the Nazi period.

But Furst-Ramdohr doesn't like it. "At the time, theyɽ have had us all executed," she says of the majority of her compatriots.

She now lives alone in a small town outside Munich, where she continued to give dancing lessons up to the age of 86.

Her friend Alexander Schmorell was made a saint by the Russian Orthodox church in 2012.

"He would have laughed out loud if heɽ known," says Furst-Ramdohr. "He wasn't a saint - he was just a normal person."

Lucy Burns interviewed Liselotte Furst-Ramdohr for the BBC World Service programme Witness. Listen via BBC iPlayer or browse the Witness podcast archive.


The White Rose Movement

The White Rose movement opposed Hitler, Nazi rule and World War Two. The White Rose movement is probably the most famous of the civilian resistance movements that developed within Nazi Germany but some of its members paid a terrible price for their stand against the system.

The White Rose movement was made up of students who attended Munich University. Its most famous members were Hans and Sophie Scholl. Members of the White Rose movement clandestinely distributed anti-Nazi and anti-war leaflets and it was while they were in the process of doing this that they were caught.

Nazi Germany was a police state. Whether it was true or not, people believed that informants were everywhere. To keep secrecy, membership of the White Rose movement was extremely small. It produced anti-war leaflets that were also deemed to be anti-Nazi. What those in it did was extremely dangerous. If they were captured they would have been charged with treason with the inevitable consequences. That is why the group had to be kept very small – everyone knew each other and each was convinced of the loyalty of everyone in the group.

The White Rose movement was active between June 1942 and February 1943. In that time they made six anti-war/anti-Nazi leaflets, which were distributed in public. Member also engaged in a graffiti campaign within Munich.

One of the leaflets entitled “Passive Resistance to National Socialism” stated:

“Many, perhaps most, of the readers of these leaflets do not see clearly how they can practise an effective opposition. They do not see any avenues open to them. We want to try to show them that everyone is in a position to contribute to the overthrow of the system. It can be done only by the cooperation of many convinced, energetic people – people who are agreed as to the means they must use. We have no great number of choices as to the means. The only one available is passive resistance. The meaning and goal of passive resistance is to topple National Socialism, and in this struggle we must not recoil from any course, any action, whatever its nature. A victory of fascist Germany in this war would have immeasurable frightful consequences. We cannot provide each man with the blueprint for his acts, we can only suggest them in general terms. Sabotage in armaments plants and war industries, at all gatherings, rallies and organisations of the National Socialist Party…………….convince all your acquaintances of the hopelessness of this war………………and urge them to passive resistance.”

Another leaflet was called “To the fellow fighters in the resistance”, which was written in February 1943, after the German defeat at Stalingrad.

“The day of reckoning has come – the reckoning of German youth with the most abominable tyrant our people have ever been forced to endure. We grew up in a state in which all free expression of opinion is ruthlessly suppressed. The Hitler Youth, the SA, the SS have all tried to drug us, to regiment us in the most promising years of our lives. For us there is but one slogan: fight against the party. The name of Germany is dishonoured for all time if German youth does not finally rise, take revenge, smash its tormentors. Students! The German people look to us.”

It was while leaflets were being distributed at Munich University that Hans and Sophie Scholl were arrested by the Gestapo. They had already distributed many White Rose leaflets that they were carrying. However, Sophie and Hans realised that they had not distributed all of them. As so much trouble was taken to produce these leaflets, they decided that they would ensure that the rest were also distributed. They were seen throwing the leaflets around the university’s atrium by a caretaker called Jakob Schmid and he contacted the Gestapo. This occurred on February 18 th 1943. The Scholl’s were literally carrying all the evidence needed by the Gestapo.

Both Hans and Sophie admitted their full responsibility in an attempt to end any form of interrogation that might result in them revealing other members of the movement. However, the Gestapo refused to believe that only two people were involved and after further interrogation, they gained the names of all those involved who were subsequently arrested.

Sophie, Hans and Christoph Probst were the first to be brought before the People’s Court on February 22 nd 1943. The People’s Court had been established on April 24 th 1934 to try cases that were deemed to be political offences against the Nazi state. Invariably these trials were nothing more than show trials designed to humiliate those brought before it, presumably in the hope that such a public humiliation would put off anyone else whom might be thinking in the same way as the condemned. All three were found guilty and sentenced to death by beheading. The executions took place the same day.

More trials took place on April 19 th and July 13 th 1943 when other members of the White Rose movement were brought before the People’s Court. Not all of them were executed. The third trial (July 13 th ) was not presided over by the infamous Roland Freisler and the main witness – also on trial (Gisela Schertling) – withdrew her evidence that she had given during her interrogation. As a result, the judge acquitted all of those on trial that day with the exception of one, Josef Soehngen, who was given 6 months in prison.

Before World War Two in Europe ended, the final leaflet produced by the White Rose movement was smuggled out of Germany and handed to the advancing Allies. They printed millions of copies of it and dropped them all over the country.